நன்னூல் - சிறப்புப்பாயிரம் - பொதுப்பாயிரம்: முனைவர். ம. உஷாராணி

𝟭

நன்னூல் – தமிழின் சிறந்த இலக்கண நூல்

தமிழ் மொழியின் பெருமைக்கும் தொன்மைக்கும் சான்றாக விளங்குபவை அதன் இலக்கண நூல்கள் ஆகும். தமிழ் இலக்கணத்தின் தொடக்கமாகக் கருதப்படுவது அகத்தியம் (பேரகத்தியம்) ஆகும். இதனை இயற்றியவர் அகத்தியர் எனக் கூறப்படுகிறது. தமிழில் தோன்றிய முதல் இலக்கண நூல் அகத்தியம் என்பதற்கான குறிப்புகள் கிடைத்தாலும், அந்நூல் முழுமையாக இன்று கிடைக்கவில்லை.

அகத்தியரின் மாணாக்கரான தொல்காப்பியர் இயற்றிய தொல்காப்பியம் தான் தற்போது கிடைக்கக்கூடிய மிகப் பழமையான தமிழ் இலக்கண நூலாகப் போற்றப்படுகிறது. அகத்தியம் முதல் நூலாகவும், தொல்காப்பியம் அதன் வழிநூலாகவும் கருதப்படுகிறது. தொல்காப்பியம் எழுத்து, சொல், பொருள் என மூன்று அதிகாரங்களைக் கொண்டது. ஒவ்வொரு அதிகாரத்திலும் ஒன்பது இயல்கள் இடம்பெற்றுள்ளன. தமிழ் இலக்கணத்தின் அடிப்படை அமைப்பைத் தெளிவாக விளக்கும் பெருமை தொல்காப்பியத்திற்கு உண்டு.

தொல்காப்பியத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டு, அதனைத் தொடர்ந்து தோன்றிய சிறந்த இலக்கண நூலே பவணந்தி முனிவர் இயற்றிய நன்னூல் ஆகும். தொல்காப்பியத்தின் கருத்துகளை ஆழமாக உணர்ந்த பவணந்தி முனிவர், தமது காலத்திற்குத் தேவையான இலக்கணக் கருத்துகளைத் தேர்ந்தெடுத்து, எளிமையான முறையில் அனைவரும் புரிந்துகொள்ளும் வகையில் நன்னூலை இயற்றினார். இது தொகுத்தும், வகுத்தும், விளக்கியும் அமைந்த சிறப்புமிக்க இலக்கண நூலாகும். நன்னூல் கி.பி. 13-ஆம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்ததாகக் கருதப்படுகிறது.

நன்னூல் மூன்று முக்கியப் பகுதிகளைக் கொண்டுள்ளது. அவை பாயிரம், எழுத்ததிகாரம், சொல்லதிகாரம் என்பனவாகும். இதில் எழுத்ததிகாரம் எழுத்துகளின் தன்மைகளையும், சொல்லதிகாரம் சொற்களின் அமைப்பு மற்றும் பயன்பாட்டையும் விளக்குகின்றன.

நன்னூலின் தொடக்கப் பகுதியான பாயிரம் மிகவும் சிறப்புடையது. பாயிரம் என்பது ஒரு நூலின் முன்னுரை போன்றது. ஒரு நூல் ஏன் எழுதப்பட்டது, யாரால் எழுதப்பட்டது, அதன் நோக்கம் என்ன போன்ற செய்திகளை அறிமுகப்படுத்துவது பாயிரத்தின் நோக்கமாகும். தொல்காப்பியத்தில் கூறப்பட்டுள்ள “ஆயிரம் முகத்தால் அகன்ற தாயினும் பாயிரம் இன்றிப் பனுவல் இல்லை” என்ற கருத்து, ஒவ்வொரு நூலுக்கும் பாயிரத்தின் முக்கியத்துவத்தை எடுத்துரைக்கிறது.

பாயிரம், முகவுரை, பதிகம், அணிந்துரை, நூன்முகம், புறவுரை, தந்துரை, புனைந்துரை போன்ற பல்வேறு பெயர்களாலும் அழைக்கப்படுகிறது. ஒரு மனிதனுக்கு முகம் எவ்வாறு அடையாளமாக விளங்குகிறதோ, அதுபோல ஒரு நூலுக்கு பாயிரம் அதன் அறிமுக முகமாக விளங்குகிறது.

பாயிரம் சிறப்புப்பாயிரம் மற்றும் பொதுப்பாயிரம் என இரண்டு வகைப்படும். குறிப்பிட்ட ஒரு நூலைப் பற்றிய சிறப்புகளை மட்டும் எடுத்துரைப்பது சிறப்புப்பாயிரம் ஆகும். இதில் நூலின் பெயர், ஆசிரியர், நூலின் நோக்கம், நூல் உருவான சூழல் போன்ற செய்திகள் இடம்பெறும். அனைத்து நூல்களுக்கும் பொதுவாகப் பொருந்தக்கூடிய கருத்துகளை விளக்குவது பொதுப்பாயிரம் ஆகும்.

பொதுப்பாயிரம் ஐந்து முக்கியமான செய்திகளை எடுத்துரைக்கிறது. அவை நூல், ஆசிரியர், கற்பிக்கும் முறை, மாணாக்கர், கற்கும் முறை என்பனவாகும். ஒரு சிறந்த நூல் எவ்வாறு அமைய வேண்டும், ஆசிரியருக்கு இருக்க வேண்டிய தகுதிகள் என்ன, ஆசிரியர் எவ்வாறு கற்பிக்க வேண்டும், மாணாக்கரின் பண்புகள் எவ்வாறு இருக்க வேண்டும், மாணவர் எவ்வாறு கற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்பன குறித்து பொதுப்பாயிரம் விளக்குகிறது.

நன்னூலில் மொத்தம் 462 நூற்பாக்கள் உள்ளன. அவற்றில் பாயிரத்தில் 55 நூற்பாக்களும், எழுத்ததிகாரத்தில் 202 நூற்பாக்களும், சொல்லதிகாரத்தில் 205 நூற்பாக்களும் இடம்பெற்றுள்ளன. நன்னூலில் கூறப்பட்டுள்ள கல்வி மற்றும் கற்றல் தொடர்பான கருத்துகள் 13-ஆம் நூற்றாண்டில் மட்டுமல்லாமல், இன்றைய நவீன கல்விச் சூழலுக்கும் பொருந்தக்கூடியவையாக உள்ளன.

நன்னூல் வெறும் இலக்கண நூல் மட்டுமல்ல; அது ஆசிரியர், மாணவர், கல்வி முறை, அறிவைப் பெறும் வழி ஆகியவற்றையும் எடுத்துரைக்கும் கல்வி வழிகாட்டி ஆகும். நல்ல ஆசிரியர்களும், நல்ல மாணவர்களும் உருவாகும் இடமே நல்ல சமுதாயமாக மாறும் என்பதை நன்னூல் உணர்த்துகிறது.

எனவே, தமிழ் மொழியின் இலக்கணச் செல்வங்களில் ஒன்றாக விளங்கும் நன்னூல், மொழியின் அமைப்பை மட்டும் அல்லாமல், சிறந்த கல்வி நெறிகளையும் மனிதப் பண்புகளையும் எடுத்துரைக்கும் காலத்தால் அழியாத சிறந்த நூலாகும்.

𝟮

நூல் என்றால் என்ன? ஒரு நூல் எப்படி அமைய வேண்டும்?

நன்னூலில் நூலைப் பற்றிய விரிவான செய்திகள் 22 நூற்பாக்களில் கூறப்படுகின்றன. ஒரு நூல் எவ்வாறு அமைய வேண்டும், அதற்கு என்னென்ன தகுதிகள் இருக்க வேண்டும், அதன் அமைப்பு எப்படிப்பட்டதாக இருக்க வேண்டும் என்பவை ஒவ்வொன்றாக விளக்கப்படுகின்றன.

1. நூலின் அடிப்படை அமைப்பு

“நூலின் இயல்பே நுவலின் ஓரிரு பாயிரம் தோற்றி மும்மையின் ஒன்றாய்...” என்று நன்னூல் கூறுகிறது.

இதன்படி, ஒரு நூலுக்கு பொதுப்பாயிரம் அல்லது சிறப்புப்பாயிரம் ஆகியவற்றுள் ஒன்று அல்லது இரண்டும் அமைய வேண்டும்.

மேலும், நூல் மூன்று வகைகளுள் ஒன்றாக அமைய வேண்டும்:

முதனூல்

வழிநூல்

சார்புநூல்

ஒரு நூலின் ஒவ்வொரு பண்பையும் தனித்தனி நூற்பாக்களில் நன்னூலார் விளக்குகிறார்.

2. “நூல்” என்ற பெயர் ஏன்?

“நூல்” என்ற பெயர் எவ்வாறு வந்தது என்பதையும் நன்னூலார் இரண்டு அழகான உவமைகளின் மூலம் விளக்குகிறார்.

முதல் உவமை, நூலாடை நெய்யும் முறையை அடிப்படையாகக் கொண்டது.

3. பஞ்சும் சொல்லும்

“பஞ்சிதன் சொல்லா பனுவல் இழையாகச் செஞ்சொற் புலவனே சேயிழையா — எஞ்சாத கையே வாயாகக் கதிரே மதியாக மையிலா நூல்முடியும் ஆறு.”

இந்த நூற்பாவில் நூலாடையையும் அறிவு நூலையும் ஒப்பிட்டுக் காட்டுகிறார்.

நூலாடை உருவாக முதலில் பஞ்சு தேவை. பஞ்சு இல்லாமல் நூலாடை உருவாகாது.

அதேபோல், ஒரு நூலின் அடிப்படை சொல்.

பஞ்சு : நூலாடைக்கு அடிப்படை

சொல் : நூலுக்கு அடிப்படை

4. இழையும் செய்யுளும்

பஞ்சு இழையாக மாற்றப்பட்டு, பின்னர் நூலாகிறது.

அதேபோல், சொற்கள் ஒன்றோடொன்று இணைந்து செய்யுளாகின்றன. சொற்களைத் தேர்ந்தெடுத்து அவற்றைச் செம்மையாக அமைத்து கருத்தை வெளிப்படுத்துவது புலவனின் பணியாகிறது.

5. சேயிழையும் செஞ்சொற்புலவனும்

நூலாடையை நெய்யும் பணியில் பாவை ஓட்டுபவன் முக்கியமானவன். அவனை “சேயிழை” என்று குறிப்பிடுகிறார்.

அதேபோல், நூலை உருவாக்கும் செஞ்சொற்புலவன் இங்கு உவமையாகக் காட்டப்படுகிறார்.

அங்கு பாவை ஓட்டுபவன் நூலாடையை உருவாக்குகிறான்.

இங்கு செஞ்சொற்புலவன் சொற்களையும் செய்யுளையும் கொண்டு அறிவு நூலை உருவாக்குகிறான்.

6. கை மற்றும் வாய்

நெசவாளிக்கு கை முக்கியமான கருவி.

புலவனுக்கு வாய் முக்கியமான கருவி.

நெசவாளியின் கை எவ்வாறு நூலாடையை உருவாக்குகிறதோ, அதுபோல புலவனின் வாயிலிருந்து வெளிவரும் செம்மையான சொற்கள் நூலை உருவாக்குகின்றன.

7. கதிர்நூலும் அறிவும்

நூலாடை உருவாக நீளவாக்கில் செல்லும் இழைகளுடன் குறுக்குவாக்கில் செல்லும் கதிர்நூலும் இணைந்தால்தான் ஆடை உருவாகும்.

அதேபோல், ஒரு நூலில் சொற்கள் மட்டும் இருந்தால் போதாது. அவற்றை இணைத்து பொருள் தருவதற்கு அறிவு அவசியம்.

எனவே, கதிர்நூலுக்கு புலவனின் அறிவை உவமையாகக் காட்டுகிறார்.

இதன் மூலம் ஒரு நல்ல நூல் உருவாக:

சொல் + செய்யுள் + புலமை + மொழித்திறன் + அறிவு

ஆகியவை ஒன்றிணைய வேண்டும் என்பதை நன்னூல் உணர்த்துகிறது.

8. கோணலை நீக்கும் நூல்

“நூல்” என்ற பெயருக்கான மற்றொரு விளக்கம் மிகவும் சிறப்பானது.

கட்டிடத் தொழிலில் சுவர் நேராக இருக்கிறதா என்பதைப் பார்க்க ஒரு நூலைப் பயன்படுத்துவர். அந்த நூலின் கீழ் கனமான பொருள் கட்டப்பட்டிருக்கும். மேலிருந்து நூலைத் தொங்கவிட்டு, சுவர் நேராக உள்ளதா அல்லது கோணலாக உள்ளதா என்பதை அறிந்து கொள்வார்கள்.

அதாவது, சுவரின் கோணலைக் கண்டறிந்து அதைச் சரிசெய்ய உதவுவது நூல்.

அதேபோல், மனித மனத்தில் இருக்கும் கோணல்களையும் சிந்தனையில் இருக்கும் தவறுகளையும் நீக்கி, வாழ்க்கையை நேர்ப்படுத்துவது அறிவு நூல்.

சுவரின் கோணலை நீக்கும் நூல்;

மனத்தின் கோணலை நீக்கும் அறிவு நூல்.

இதுவே “நூல்” என்ற சொல்லுக்குள் இருக்கும் ஆழமான பொருள்.

9. நூல் — இலக்கண நூல் மட்டுமல்ல

தொல்காப்பியர், நன்னூலார் போன்ற இலக்கண ஆசிரியர்களின் காலத்தில் “நூல்” என்ற சொல் பெரும்பாலும் இலக்கண நூலைக் குறிக்கும்.

குறிப்பாக இலக்கண நூல்கள் சூத்திர வடிவில் அமைக்கப்பட்டன.

ஆனால் நூல் பற்றிய இந்தக் கருத்தை இலக்கண நூல்களுக்கு மட்டும் கட்டுப்படுத்தாமல், நல்ல நூல்கள் அனைத்திற்கும் பொதுவான கருத்தாக எடுத்துக்கொள்ளலாம்.

ஒரு நல்ல நூல்:

அறிவை வளர்க்க வேண்டும்.

சிந்தனையைத் தூண்ட வேண்டும்.

தவறான கருத்துகளைத் திருத்த வேண்டும்.

வாழ்க்கையைச் செம்மைப்படுத்த வேண்டும்.

மனிதனின் பார்வையை விரிவுபடுத்த வேண்டும்.

10. பழந்தமிழர் காலத்தில் நூல் எழுதுதல்

இன்றைய காலத்தில் நூல் எழுதுவது மிகவும் எளிதாகிவிட்டது. யார் வேண்டுமானாலும் எந்தத் தலைப்பிலும் எழுதலாம். பல்வேறு வழிகளில் நூலை வெளியிடலாம்.

ஆனால் பழந்தமிழர் காலத்தில் நூல் எழுதுவது சாதாரணமான செயலாகக் கருதப்படவில்லை.

ஒரு நூல் எப்படி வேண்டுமானாலும் எழுதப்படவில்லை. அதற்கென்று ஒரு கட்டமைப்பு இருந்தது.

ஒரு நூலுக்கு என்ன இருக்க வேண்டும், என்ன இருக்கக்கூடாது, கருத்துகள் எவ்வாறு அமைக்கப்பட வேண்டும், எவ்வாறு விளக்கப்பட வேண்டும் என்பதற்கெல்லாம் விதிமுறைகள் இருந்தன.

நூல் அரங்கேற்றமும் அறிஞர்கள் மற்றும் புலவர்கள் முன்னிலையில் நடைபெற்றது.

11. ஒரு நூலின் முக்கியமான கூறுகள்

நன்னூல் மரபின்படி, ஒரு நூலில் பின்வரும் கூறுகள் இடம்பெற வேண்டும்:

பொதுப்பாயிரம் அல்லது சிறப்புப்பாயிரம்

முதனூல், வழிநூல், சார்புநூல் ஆகியவற்றுள் ஏதேனும் ஒன்று

நூலுக்குரிய ஏழு கோட்பாடுகள்

நூலில் இருக்கக்கூடாத பத்து குற்றங்கள் இல்லாமை

நூலில் இருக்க வேண்டிய பத்து அழகுகள்

முப்பத்திரண்டு வகையான உத்திகள்

சூத்திர அமைப்பு

ஓத்து

படலம்

காண்டிகை உரை

விருத்தியுரை

12. சூத்திரத்தின் சிறப்பு

சூத்திரம் என்பது குறைந்த சொற்களில் அதிகமான கருத்துகளை உள்ளடக்கிய அமைப்பு.

சில சொற்களுக்குள் மிகப் பெரிய கருத்தைச் சுருக்கி வைப்பதே சூத்திரத்தின் சிறப்பு.

சூத்திரத்தைப் படிக்கும்போது கருத்து சுருக்கமாகத் தோன்றலாம். ஆனால் அதற்கு உரை மற்றும் விளக்கம் கொடுக்கும்போது அதன் உள்ளே பொதிந்திருக்கும் பல கருத்துகள் வெளிப்படும்.

13. மடிக்கப்பட்ட சேலை போன்ற செய்யுள்

ஒரு பெரிய சேலையை மடித்து வைத்தால் அது சிறியதாகத் தோன்றும். ஆனால் அதை விரித்தால் அதன் முழு அளவும் வெளிப்படும்.

அதேபோல், ஒரு சிறிய நூற்பாவிற்குள் மிகப் பெரிய கருத்துகள் பொதிந்து கிடக்கின்றன.

உரையையும் விளக்கத்தையும் கொண்டு அதை விரித்துப் பார்க்கும்போது அதன் முழுமையான பொருள் வெளிப்படும்.

இதுவே தமிழ்ச் செய்யுளின் அறிவுச் செறிவு.

14. செய்யுள் வடிவத்தின் சிறப்பு

பழந்தமிழ் இலக்கியங்களும் இலக்கண நூல்களும் பெரும்பாலும் செய்யுள் வடிவில் அமைந்துள்ளன.

வெண்பா, ஆசிரியப்பா, கலிப்பா, வஞ்சிப்பா போன்ற பா வகைகளில் கருத்துகள் சுருக்கமாகவும் நினைவில் நிற்கும் வகையிலும் அமைக்கப்பட்டன.

உரைநடையில் ஒரு கருத்தை எழுதும்போது அது விரிந்து செல்லக்கூடும். ஆனால் செய்யுள் வடிவில் கருத்துகள் குறிப்பிட்ட கட்டமைப்புக்குள் சுருக்கமாகப் பதிவு செய்யப்படுகின்றன.

இதனால் கருத்துகளை மனதில் பதியச் செய்வதும், தலைமுறைகளுக்குக் கடத்துவதும் எளிதாகிறது.

15. தொல்காப்பியம், நன்னூல் போன்ற நூல்கள் நிலைத்திருப்பதற்கான காரணம்

தொல்காப்பியம், நன்னூல், சங்க இலக்கியங்கள் போன்றவை பல நூற்றாண்டுகளைக் கடந்து இன்றும் நம்மிடம் நிலைத்திருக்கின்றன.

அவற்றின் நிலைத்தன்மைக்கு முக்கியமான காரணங்களில் ஒன்று அவற்றின் செய்யுள் அமைப்பு.

சுருக்கமான சொற்களில் ஆழமான கருத்துகளைப் பதிவு செய்ததால் அவை தலைமுறையிலிருந்து தலைமுறைக்கு எளிதாக எடுத்துச் செல்லப்பட்டன.

செய்யுள் என்பது வெறும் இலக்கிய வடிவம் அல்ல; அது அறிவைப் பாதுகாக்கும் ஒரு கருவி.

16. இன்றைய காலத்திற்கான செய்தி

இன்று நூல் வெளியிடுவது எளிதாகிவிட்டது. ஆனால் நல்ல நூலை உருவாக்குவது இன்னும் எளிதானது அல்ல.

ஒரு நல்ல நூலுக்கு:

கருத்தின் தெளிவு

அறிவின் ஆழம்

மொழியின் செம்மை

கட்டமைப்பின் ஒழுங்கு

ஆதாரத்தின் நம்பகத்தன்மை

சிந்தனையைத் தூண்டும் திறன்

வாசகரின் வாழ்க்கையில் மாற்றத்தை ஏற்படுத்தும் ஆற்றல்

ஆகியவை இருக்க வேண்டும்.

நன்னூல் கூறும் நூலின் கட்டமைப்பு பழமையானதாக இருந்தாலும், அதன் அடிப்படைச் சிந்தனைகள் இன்றைய காலத்திற்கும் பொருந்தக்கூடியவை.

17. பகுதி 2 — முடிவுரை

ஒரு நூல் என்பது வெறும் எழுத்துகளின் தொகுப்பு அல்ல.

அது சொற்களால் நெய்யப்பட்ட அறிவாடை.

அது சிந்தனையைச் செம்மைப்படுத்தும் கருவி.

அது மனித மனத்தின் கோணலை நீக்கும் நேர்கோல்.

அது வாழ்க்கையை நெறிப்படுத்தும் வழிகாட்டி.

அது தலைமுறைகளைக் கடந்து அறிவைப் பாதுகாக்கும் பெட்டகம்.

நன்னூலார் நூலின் இயல்பையும் அமைப்பையும் 22 நூற்பாக்களில் விரிவாக எடுத்துரைக்கிறார். அவற்றில் உள்ள ஒவ்வொரு கருத்தும் தனித்தனியாக ஆராயத்தக்கவை.

அடுத்த பகுதியில் நூலுக்குரிய பத்து குற்றங்கள், பத்து அழகுகள், முப்பத்திரண்டு உத்திகள் ஆகியவற்றைப் பார்ப்போம். பின்னர் ஆசிரியரின் வரலாற்றையும் அறிந்துகொள்வோம்.

𝟯

நன்னூல் காட்டும் நூலின் பத்து குற்றங்கள்

ஒரு நல்ல நூல் என்பது வெறும் சொற்களின் தொகுப்பாக மட்டும் இருக்கக் கூடாது. அது சொல்ல வந்த பொருளைத் தெளிவாகவும், முழுமையாகவும், பயனுள்ளதாகவும் எடுத்துரைக்க வேண்டும். ஒரு நூலில் இருக்கக் கூடாத குறைகளைப் பற்றிய ஆழமான இலக்கணப் பார்வையை நன்னூலார் பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பே பதிவு செய்திருப்பது வியப்புக்குரியது.

நன்னூலின் நூற்பா எண் 12-ல், ஒரு நூலில் இருக்கக் கூடாத பத்து குற்றங்கள் அழகாக வரிசைப்படுத்தப்படுகின்றன:

"குன்றக் கூறல் மிகைபடக் கூறல்

கூறியது கூறல் மாறுகொளக் கூறல்

வழூஉச்சொல் புணர்த்தல் மயங்க வைத்தல்

வெற்றெனத் தொடுத்தல் மற்றொன்று விரித்தல்

சென்றுதேய்ந் திறுதல் நின்றுபய னின்மை

என்றுமிவை யீரைங் குற்றமு நூற்கே.”»

இந்தப் பத்து குற்றங்களும் ஒரு நூல் எவ்வாறு இருக்கக் கூடாது என்பதை மட்டும் கூறவில்லை; மறைமுகமாக, ஒரு சிறந்த நூல் எவ்வாறு இருக்க வேண்டும் என்பதற்கான அடிப்படைகளையும் நமக்குக் கற்றுத் தருகின்றன.

1.குன்றக் கூறல்

நூல் எடுத்துக்கொண்ட பொருளை விளக்குவதற்குத் தேவையான கருத்துகளையும் சொற்களையும் குறைத்துவிடக் கூடாது. சொல்ல வேண்டியதை முழுமையாகவும், தேவையான அளவிலும் சொல்ல வேண்டும்.

ஒரு கருத்தை விளக்குவதற்குத் தேவையான கூறுகள் விடுபட்டால், வாசிப்பவருக்கு முழுமையான புரிதல் ஏற்படாது. எனவே, கருத்தைச் சுருக்குவதும், கருத்தைக் குறைத்துவிடுவதும் குற்றம்.

2.மிகைப் படக் கூறல்

தேவைக்கு அதிகமான சொற்களையும், கருத்துகளையும் சேர்த்துக் கொண்டே செல்வது மிகைப்படக் கூறல்.

சொல்ல வேண்டியதைத் தெளிவாகச் சொல்லிவிட்டு நிறுத்த வேண்டும். தேவையற்ற சொல் அலங்காரங்கள், மீள்மீள் விளக்கங்கள், கருத்தை நீட்டிக்கும் சொற்கள் ஆகியவை நூலின் செறிவைக் குறைக்கலாம்.

குறைவாகச் சொல்லுவதும் குற்றம்; தேவைக்கு அதிகமாகச் சொல்லுவதும் குற்றம்.

3.கூறியது கூறல்

ஏற்கனவே கூறிய கருத்தையே மீண்டும் மீண்டும் கூறுவது கூறியது கூறல்.

ஒரு கருத்தை வலியுறுத்த வேண்டிய சூழல் இருக்கலாம். ஆனால் அதே கருத்தை எந்தப் புதிய பரிமாணமும் இல்லாமல் திரும்பத் திரும்பக் கூறுவது நூலின் இயல்பான ஓட்டத்தைப் பாதிக்கும்.

புதிய கருத்து இல்லாத மீளுரைத்தல் ஒரு நூலுக்குக் குற்றமாகிறது.

4.மாறுகொளக் கூறல்

ஒரு நூலில் முதலில் ஒரு கருத்தை ஏற்றுக்கொண்டு கூறிவிட்டு, பின்னர் அதற்கு முரணான கருத்தை முன்வைப்பது மாறுகொளக் கூறல்.

வாசிப்பவர் நூலின் கருத்தோட்டத்தைப் பின்பற்றும்போது, ஆசிரியரின் நிலைப்பாடு ஒன்றாகவும் தெளிவாகவும் இருக்க வேண்டும். முன்னர் கூறிய கருத்தையே பின்னர் மறுக்கும் வகையில் அமைந்தால், நூலின் கருத்துத் தொடர்ச்சி பாதிக்கப்படும்.

5.வழூஉச் சொல் புணர்த்தல்

நூலில் பயன்படுத்தப்படும் சொற்கள் பொருத்தமானவையாகவும், தகுதியானவையாகவும் இருக்க வேண்டும். பொருளுக்கும் சூழலுக்கும் பொருந்தாத, தவறான அல்லது குற்றமான சொற்களைப் பயன்படுத்துவது வழூஉச் சொல் புணர்த்தல்.

சொல் என்பது வெறும் ஒலி அல்ல; அது பொருளைச் சுமந்து செல்லும் கருவி. எனவே, சொல்லாட்சியில் கவனம் அவசியம்.

6.மயங்க வைத்தல்

ஒரு கருத்தை வாசிக்கும் போது, “ஆசிரியர் உண்மையில் என்ன சொல்ல வருகிறார்?” என்ற குழப்பம் ஏற்படக் கூடாது.

ஒரு கருத்து இப்படியா, அப்படியா என்று வாசிப்பவரைத் தடுமாறச் செய்வதும், தெளிவற்ற முறையில் கருத்தை முன்வைப்பதும் மயங்க வைத்தல்.

ஒரு நல்ல நூலின் முக்கியமான பண்பு தெளிவு. வாசிப்பவரின் சிந்தனையைத் திறக்க வேண்டுமே தவிர, குழப்பத்தில் ஆழ்த்தக் கூடாது.

7.வெற்றெனத் தொடுத்தல்

ஒரு கருத்தைத் தொடங்கிவிட்டு, அதை முழுமையாக எடுத்துச் செல்லாமல், அதன் சாரம் அல்லது முடிவு முன்கூட்டியே வெளிப்படும் வகையில் அமைத்தல் வெற்றெனத் தொடுத்தல் எனப்படுகிறது.

நூலின் கருத்து ஒரு தொடர்ச்சியான பயணமாக அமைய வேண்டும். வாசிப்பவருக்கு முழு நூலையும் படித்த பிறகே அதன் முழுமையான கருத்து விளங்க வேண்டும்.

கருத்தைத் தொடங்குவது மட்டுமல்ல; அதைச் சரியான முறையில் முழுமையடையச் செய்வதும் ஆசிரியரின் கடமை.

8.மற்றொன்று விரித்தல்

ஒரு குறிப்பிட்ட கருத்தை எடுத்துச் செல்லும் போது, அதை இடையில் விட்டுவிட்டு, வேறொரு கருத்தைப் பிடித்துக்கொண்டு தேவைக்கு அதிகமாக விரித்துச் செல்வது மற்றொன்று விரித்தல்.

இதனால் நூலின் மையக் கருத்து பின்னுக்குத் தள்ளப்படுகிறது. வாசிப்பவரின் கவனமும் சிதறுகிறது.

சொல்ல வந்த பொருளை விட்டுவிட்டு வேறொரு பொருளை அளவுக்கு அதிகமாக விரித்துச் செல்லக் கூடாது.

9.சென்று தேய்ந்து இறுதல்

ஒரு நூல் ஆரம்பத்தில் வாசிப்பவரின் ஆர்வத்தைத் தூண்டும் வகையில் அமைந்து, போகப் போக அதன் கருத்துச் செறிவும் சொல்லாட்சியும் குறைந்து, இறுதியில் சலிப்பையும் சோர்வையும் ஏற்படுத்துவது சென்று தேய்ந்து இறுதல்.

ஒரு நூலின் தொடக்கம் மட்டுமல்ல, அதன் முடிவு வரையிலும் கருத்தின் வலிமையும் தெளிவும் குன்றாமல் இருக்க வேண்டும்.

தொடக்கத்தில் சிறப்பாக இருந்து, முடிவில் வலுவிழந்து போவது ஒரு நூலின் குற்றமாகிறது.

10.நின்று பயனின்மை

ஒரு நூலைப் படித்து முடித்த பிறகு, “இதனால் நமக்கு என்ன பயன்?” என்ற கேள்வி எழுந்தால், அது நின்று பயனின்மையின் நிலையாகிறது.

எத்தனை பக்கங்கள் இருந்தாலும், எத்தனை சொற்கள் இருந்தாலும், எவ்வளவு அழகான மொழிநடை இருந்தாலும், வாசிப்பவருக்குப் பொருளோ, சிந்தனையோ, அறிவோ, பயன்பாடோ இல்லையென்றால் அந்த நூலின் நோக்கம் நிறைவேறாது.

சொற்கள் நிறைந்திருப்பது மட்டும் நூலின் பெருமை அல்ல; பொருளும் பயனும் நிறைந்திருப்பதே அதன் சிறப்பு.

🔘நன்னூலாரின் பார்வையில் ஒரு பெரிய படிப்பினை

இந்தப் பத்து குற்றங்களையும் ஒன்றாகப் பார்க்கும்போது, நன்னூலார் ஒரு சிறந்த நூலுக்குத் தேவையான அடிப்படைத் தன்மைகளை மிக நுட்பமாக எடுத்துக் காட்டியிருப்பதை உணர முடிகிறது.

குறைவாகச் சொல்லக்கூடாது.

அதிகமாகச் சொல்லக்கூடாது.

மீண்டும் மீண்டும் சொல்லக்கூடாது.

முரண்படச் சொல்லக்கூடாது.

தவறான சொற்களைப் பயன்படுத்தக்கூடாது.

குழப்பமாகச் சொல்லக்கூடாது.

முழுமையின்றி சொல்லக்கூடாது.

வேறொரு கருத்தில் தேவையின்றி விரியக்கூடாது.

போகப் போகத் தரம் குறையக்கூடாது.

இறுதியில் பயனற்றதாக இருக்கக்கூடாது.

சுமார் ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளுக்கு முன்பே தமிழறிஞர்கள், “ஒரு நல்ல நூல் எப்படி இருக்க வேண்டும்?” என்பதற்கு மட்டுமல்ல, “ஒரு நூல் எப்படி இருக்கக் கூடாது?” என்பதற்கும் இவ்வளவு நுணுக்கமான இலக்கண அளவுகோல்களை உருவாக்கியுள்ளனர் என்பது தமிழ்ச் சிந்தனையின் ஆழத்தையும் அறிவியல் அணுகுமுறையையும் வெளிப்படுத்துகிறது.

இன்று நாம் எழுதும் கட்டுரைகள், ஆய்வுகள், பாடநூல்கள், உரைகள், சமூக ஊடகப் பதிவுகள் என எந்த வகையான எழுத்தாக இருந்தாலும், இந்தப் பத்து குற்றங்களையும் தவிர்ப்பது அதன் தரத்தை உயர்த்தும்.

நூல் என்பது சொற்களின் குவியல் அல்ல;

சொல்லையும் பொருளையும் அளவோடு இணைத்து, தெளிவாகச் சிந்தனையை வாசிப்பவரிடம் கொண்டு சேர்க்கும் அறிவுக் கருவி.

அதனால்தான் நன்னூலாரின் இந்தப் பத்து குற்றங்கள், பழந்தமிழ் இலக்கணத்தின் ஒரு பகுதி மட்டுமல்ல; இன்றைய எழுத்துக்கும் பொருந்தக்கூடிய காலத்தைத் தாண்டிய எழுத்தியல் வழிகாட்டுதலாகவும் விளங்குகின்றன.

𝟰

நன்னூல் – ஒரு நூலுக்கு அமைய வேண்டிய பத்து அழகுகள்

நன்னூல் பகுதி 4-இல், ஒரு நூலில் இருக்கக்கூடாத பத்து குற்றங்களைத் தொடர்ந்து, ஒரு நூலில் இருக்க வேண்டிய பத்து அழகுகளை நன்னூலார் மிக அழகாக எடுத்துரைக்கிறார்.

ஒரு நூலுக்குப் பெருமையையும் வனப்பையும் சேர்க்கக்கூடிய அந்தப் பத்து அழகுகளையும் அவர் சிறப்பாக வரிசைப்படுத்திக் கூறுகிறார்.

ஒரு நூலில் இருக்க வேண்டிய பத்து அழகுகள்

1. சுருங்கச் சொல்லல்

2. விளங்க வைத்தல்

3. நவின்றுள்ளோர்க்கு இனிமை

4. நன்மொழி புணர்த்தல்

5. ஓசையுடைமை

6. ஆழமுடைத்தாதல்

7. முறையின் வைப்பு

8. உலகம் மலையாமை

9. விழுமியது பயத்தல்

10. விளங்கு உதாரணத்த

1.சுருங்கச் சொல்லல்

சொற்களைக் குறைத்து, கருத்துகளைச் செழுமைப்படுத்த வேண்டும். தேவையற்ற சொற்களைத் தவிர்த்து, சுருக்கமாகவும் அதே நேரத்தில் கருத்து முழுமையாகப் படிப்பவர்களைச் சென்றடையும் வகையிலும் எழுத வேண்டும்.

அதாவது, குறைந்த சொற்களில் தெளிவான விளக்கத்தைத் தரக்கூடியதாக ஒரு நூல் அமைய வேண்டும். இதுவே சுருங்கச் சொல்லல்.

2.விளங்க வைத்தல்

சுருக்கமான சொற்களைப் பயன்படுத்தினாலும், படிப்பவர்களுக்கு எந்தவித ஐயமும் ஏற்படாமல் கருத்து தெளிவாக விளங்க வேண்டும்.

சொற்கள் குறைவாக இருப்பதுடன், அவற்றின் பொருள் தெளிவாகப் புரியும்படி அமைவது விளங்க வைத்தல் ஆகும்.

3.நவின்றுள்ளோர்க்கு இனிமை

ஒரு நூலைப் படிக்கும்போது வாசகர்களுக்கு இனிமையான உணர்வும் மகிழ்ச்சியும் ஏற்பட வேண்டும். தொடர்ந்து படிக்க வேண்டும் என்ற ஆர்வத்தையும் அது ஏற்படுத்த வேண்டும்.

இதைத்தான் திருவள்ளுவரும்,

«“நவில் தொறும் நூல் நயம் போலும்”»

என்று குறிப்பிடுகிறார்.

படிக்கப் படிக்க நூலில் புதுப்புது இன்பமும் நயமும் கிடைத்துக்கொண்டே இருக்க வேண்டும். இதுவே நவின்றுள்ளோர்க்கு இனிமை.

4.நன்மொழி புணர்த்தல்

ஒரு நூலில் நல்ல சொற்களைத் தேர்ந்தெடுத்து பயன்படுத்த வேண்டும். ஆழமான, அழகான, சுருக்கமான, தெளிவான சொற்களைப் பயன்படுத்துவது சிறப்பு.

மேலும், வாசிப்பவர்களுக்கு நேர்மறையான சிந்தனையைத் தரக்கூடிய சொற்களாக அவை அமைவது சிறந்ததாகும். இதுவே நன்மொழி புணர்த்தல்.

5.ஓசையுடைமை

நூல் இலக்கண நூலாகவோ, செய்யுள் நூலாகவோ அமையும்போது, அதில் சந்த நயமும் எதுகை, மோனை போன்ற ஓசை நயங்களும் அமைந்திருக்க வேண்டும்.

இவை கேட்பதற்கு இனிமையைத் தருவதோடு மட்டுமல்லாமல், பாடல்களையும் நூற்பாக்களையும் நினைவில் வைத்துக்கொள்ளவும் உதவுகின்றன.

உரைநடை நூலாக இருந்தால் உயர்ந்த நடையுடனும் தெளிவான வாக்கிய அமைப்புடனும் இருப்பது சிறப்பு.

6.ஆழமுடைத்தாதல்

ஒரு நூலை ஒரே ஒரு முறை படித்தவுடன் அதன் முழுப் பொருளும் முடிந்துவிடக் கூடாது. மீண்டும் மீண்டும் படிக்கும்போதெல்லாம் புதிய அனுபவத்தையும் புதிய சிந்தனையையும் புதிய ஆழத்தையும் தரக்கூடியதாக இருக்க வேண்டும்.

இதற்கு சிறந்த எடுத்துக்காட்டு திருக்குறள். இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பு தோன்றியிருந்தாலும், இன்றும் அதற்குப் புதுப்புது உரைகள் எழுதப்பட்டுக்கொண்டே இருக்கின்றன.

எத்தனை பேர் எத்தனை விதமாகச் சிந்தித்தாலும், அத்தனை பேருக்கும் பல்வேறு கோணங்களில் பொருள் தரக்கூடிய ஆழமான கருத்துகளைக் கொண்டிருப்பதே ஆழமுடைத்தாதல்.

7.முறையின் வைப்பு

ஒரு நூல் எவ்வாறு அமைய வேண்டுமோ, அந்த முறையில் முறையாக அமைந்திருக்க வேண்டும். முன்பின் முரண்பாடில்லாமல், கருத்துகளின் தொடர்பு கெடாமல், குழப்பமின்றி நூலின் அமைப்பு இருக்க வேண்டும்.

நூலின் தொடக்கம் முதல் முடிவு வரை கருத்துகள் சரியான வரிசையில் அமைய வேண்டும்.

திருக்குறளில் காணப்படும் அதிகார வைப்பு முறை இதற்கு ஓர் எடுத்துக்காட்டாகும். கருத்துகள் ஒன்றோடொன்று தொடர்புடைய வகையில் முறையாக அமைவது முறையின் வைப்பு.

8.உலகம் மலையாமை

“மலைத்தல்” என்பது குழப்பமடைதல் அல்லது மாறுபடுதல் என்ற பொருளைக் கொண்டது.

இங்கு “உலகம்” என்பது உயர்ந்த சான்றோர்களைக் குறிக்கும். உலகில் வாழ்ந்த உயர்ந்த சான்றோர்கள் கூறிய ஆழமான, உண்மையான கருத்துகளுக்கு முற்றிலும் முரண்படும் வகையில் ஒரு நூல் அமையக் கூடாது.

முன்னோர்கள் கூறிய உண்மையான கருத்துகளை மதித்து, அவற்றை ஏற்றுக்கொள்ளும் வகையில் நூல் அமைவது உலகம் மலையாமை.

9.விழுமியது பயத்தல்

“விழுமம்” என்பது சிறப்பு, மேன்மை ஆகிய பொருள்களைக் குறிக்கும்.

ஒரு நூலைப் படித்து முடித்த பிறகு, வாசகரின் சிந்தனையிலும் நடத்தையிலும் நல்ல மாற்றம் ஏற்பட வேண்டும். உயர்ந்த மற்றும் சிறப்பான கருத்துகளை அந்த நூல் வழங்க வேண்டும்.

நல்ல சிந்தனைகளை ஊட்டி, வாசகரின் வாழ்க்கையில் மேன்மையான மாற்றத்தை ஏற்படுத்துவதே விழுமியது பயத்தல்.

10.விளங்கு உதாரணத்த

ஒரு கருத்தை வாசகர்களுக்கு முழுமையாகப் புரிய வைக்க வேண்டிய இடங்களில், தேவையான உதாரணங்களையும் சான்றுகளையும் பயன்படுத்த வேண்டும்.

வெறும் கருத்தை மட்டும் கூறாமல், அதனை விளக்கும் எடுத்துக்காட்டுகளையும் பொருத்தமான சான்றுகளையும் வழங்கும்போது, வாசகர்களுக்கு அந்தக் கருத்து எளிதாகப் புரியும்.

தேவையான இடங்களில் பொருத்தமான உதாரணங்களுடன் கருத்தை விளக்குவது விளங்கு உதாரணத்த ஆகும்.

பேச்சுக்கும் பொருந்தும் பத்து அழகுகள்

நன்னூலார் கூறிய இந்தப் பத்து அழகுகளும் ஒரு நூலுக்கு மட்டுமல்ல; ஒரு சிறந்த பேச்சுக்கும் பொருந்தக்கூடியவை.

ஒருவர் பேசும்போது:

- சுருக்கமான சொற்களைப் பயன்படுத்த வேண்டும்.

- கருத்து தெளிவாக விளங்கும்படி பேச வேண்டும்.

- கேட்பவர்களுக்கு இனிமையை ஏற்படுத்த வேண்டும்.

- நல்ல சொற்களைத் தேர்ந்தெடுத்துப் பயன்படுத்த வேண்டும்.

- ஏற்ற இறக்கத்துடனும் ஓசை நயத்துடனும் பேச வேண்டும்.

- ஆழமான நல்ல கருத்துகளை எடுத்துரைக்க வேண்டும்.

- முறையான வரிசையில் கருத்துகளை அமைக்க வேண்டும்.

- முன்னோர்களின் உயர்ந்த கருத்துகளை மறுதலிக்காமல் மதிக்க வேண்டும்.

- கேட்பவர்களின் சிந்தனையிலும் நடத்தையிலும் நல்ல மாற்றத்தை ஏற்படுத்த வேண்டும்.

- தேவையான இடங்களில் பொருத்தமான உதாரணங்களைக் கூற வேண்டும்.

இவ்வாறு பார்க்கும்போது, ஒரு சிறந்த நூல் எவ்வாறு அமைய வேண்டும் என்பதற்கான வழிகாட்டியாக மட்டுமல்லாமல், ஒரு சிறந்த பேச்சு எவ்வாறு அமைய வேண்டும் என்பதற்கும் நன்னூலாரின் இந்தப் பத்து அழகுகள் வழிகாட்டுகின்றன.

நிறைவுரை

ஒரு நூல் சிறப்பான நூலாக அமையவும், நூலாசிரியரின் கருத்து முழுமையாக வாசகர்களைச் சென்றடையவும் தேவையான பத்து அழகுகளை நன்னூலார் திறம்படவும் அழகாகவும் வரிசைப்படுத்தித் தந்துள்ளார்.

சுருங்கச் சொல்லல், விளங்க வைத்தல், நவின்றுள்ளோர்க்கு இனிமை, நன்மொழி புணர்த்தல், ஓசையுடைமை, ஆழமுடைத்தாதல், முறையின் வைப்பு, உலகம் மலையாமை, விழுமியது பயத்தல், விளங்கு உதாரணத்த எனும் இந்தப் பத்து அழகுகளும் ஒரு சிறந்த நூலின் அடையாளங்களாகத் திகழ்கின்றன.

தமிழ் மொழி இருக்கும் வரை, தமிழின் இலக்கணச் செல்வங்களை வழங்கிய நன்னூலாரின் புகழும் நிலைத்திருக்கும்.

𝟱

நல்லாசிரியர் இலக்கணம்

நன்னூலார், நூற்பா எண் 26 முதல் 35 வரை ஆசிரியரின் இலக்கணத்தையும், ஒரு சிறந்த ஆசிரியரிடம் இருக்க வேண்டிய பண்புகளையும் விரிவாக எடுத்துரைக்கிறார். ஆசிரியர் என்பவர் வெறுமனே பாடங்களைப் போதிப்பவர் அல்லர்; மாணவர்களின் அறிவையும், பண்பையும், சிந்தனையையும் செம்மைப்படுத்தி, நல்ல சமுதாயத்தை உருவாக்கும் சிற்பியாகத் திகழ்பவர்.

நூற்பா – 26

“குலன்அருள் தெய்வம் கொள்கை மேன்மை

கலைபயில் தெளிவு கட்டுரை வன்மை

நிலம்மலை நிறைகோல் மலர்நிகர் மாட்சியும்

உலகியல் அறிவோடு உயர்குணம் இணையவும்

அமைபவன் நூலுரை ஆசிரியன்னே.”

இந்த நூற்பாவில், ஒரு நல்லாசிரியரிடம் அமைய வேண்டிய பல்வேறு சிறப்புப் பண்புகளை நன்னூலார் அழகாக எடுத்துரைக்கிறார்.

குலன்

ஆசிரியர் நல்ல பண்புகளும் ஒழுக்கமும் நிறைந்த குடும்பப் பின்னணியைக் கொண்டவராக இருப்பது சிறப்பு. ஆனால் இங்கு “குலம்” என்பது பிறப்பை மட்டும் குறிக்கவில்லை; நற்பண்பு, நல்லொழுக்கம், பண்பாடு ஆகியவற்றையும் குறிக்கிறது.

அருள்

ஆசிரியரிடம் மாணவர்கள் மீதும், அனைத்து உயிர்களிடத்தும் கருணையும் இரக்கமும் இருக்க வேண்டும். மாணவர்களின் குறைகளைத் தண்டிப்பதற்கு முன், அவற்றைப் புரிந்துகொண்டு திருத்தும் மனப்பான்மை நல்லாசிரியருக்கு அவசியம்.

தெய்வம்

இறைநம்பிக்கை, ஆன்மிக உணர்வு, நேர்மை, ஒழுக்கம் போன்ற உயர்ந்த பண்புகள் ஆசிரியரிடம் இருக்க வேண்டும். ஆசிரியரின் வாழ்க்கையே மாணவர்களுக்கு ஒரு முன்னுதாரணமாக அமைய வேண்டும்.

கொள்கை

நல்ல கொள்கைகளில் உறுதியுடன் நிற்பதும், தாம் ஏற்றுக்கொண்ட நல்வழியில் பிறழாமல் செயல்படுவதும் ஆசிரியரின் சிறப்பாகும். குறிப்பாக, மாணவர்களை நல்ல மனிதர்களாக உருவாக்க வேண்டும் என்ற உயர்ந்த நோக்கத்தில் ஆசிரியர் உறுதியாக இருக்க வேண்டும்.

மேன்மை

அறிவு, பண்பு, ஒழுக்கம், நடத்தை ஆகியவற்றில் உயர்ந்து விளங்குவதால் மாணவர்களின் மரியாதையையும் நம்பிக்கையையும் பெறுபவரே நல்லாசிரியர்.

கலைபயில் தெளிவு

தாம் கற்பிக்கும் பாடத்தை ஆசிரியர் ஆழமாகவும் தெளிவாகவும் கற்றிருக்க வேண்டும். மாணவர்களின் சந்தேகங்களுக்கு ஐயமின்றி விளக்கம் அளிக்கும் அளவிற்கு பாட அறிவிலும், கற்பித்தல் அறிவிலும் தெளிவு பெற்றிருக்க வேண்டும்.

கட்டுரை வன்மை

அறிவு மட்டும் போதாது; அந்த அறிவை மாணவர்களிடம் தெளிவாகவும் சுவையாகவும் எடுத்துரைக்கும் சொல்வன்மையும் கற்பித்தல் திறனும் ஆசிரியருக்கு வேண்டும். எளிய சொற்களில் ஆழமான கருத்துகளை விளக்கி, மாணவர்களின் கவனத்தை ஈர்க்கும் திறன் நல்லாசிரியரின் முக்கியமான பண்பாகும்.

நான்கு உவமைகள் – நல்லாசிரியரின் நான்கு சிறப்புகள்

நன்னூலார் நல்லாசிரியரை நிலம், மலை, நிறைகோல், மலர் ஆகியவற்றோடு ஒப்பிடுகிறார். ஒவ்வொரு உவமையும் ஆசிரியரின் தனித்துவமான பண்பை வெளிப்படுத்துகிறது.

நிலம் – பொறுமை

நிலம் அனைவரையும் தாங்கி, விதைக்கப்படும் விதைக்கு ஏற்ற பயனைத் தருகிறது. அதுபோல ஆசிரியரும் மாணவர்களின் பல்வேறு திறன்களையும் குறைகளையும் பொறுமையுடன் ஏற்றுக்கொண்டு, அவர்களின் வளர்ச்சிக்கு வழிகாட்ட வேண்டும்.

மலை – உறுதி

மலை அசையாமல் உயர்ந்து நிற்பதைப் போல, ஆசிரியரும் தனது அறிவிலும் கொள்கையிலும் உறுதியுடனும் கம்பீரத்துடனும் விளங்க வேண்டும்.

நிறைகோல் – நடுநிலைமை

நிறைகோல் எவ்வாறு அளவிலும் தீர்ப்பிலும் நடுநிலையைக் காக்கிறதோ, அதுபோல ஆசிரியரும் மாணவர்களிடம் பாரபட்சமின்றி, நியாயமாகவும் சமமாகவும் நடந்து கொள்ள வேண்டும்.

மலர் – கனிவு

மலர் தனது மணத்தாலும் அழகாலும் அனைவரையும் கவர்கிறது. அதுபோல ஆசிரியரின் முகத்தில் எப்போதும் முகமலர்ச்சியும், பேச்சில் கனிவும், அணுகுமுறையில் அன்பும் இருக்க வேண்டும்.

உலகியல் அறிவு

ஆசிரியர் பாடப் புத்தகங்களுக்குள் மட்டுமே தன்னைச் சுருக்கிக் கொள்ளக் கூடாது. உலகில் நடைபெறும் மாற்றங்கள், அறிவியல் வளர்ச்சி, தொழில்நுட்ப முன்னேற்றம், சமூக மாற்றங்கள், மனிதநேயம், பண்பாடு ஆகியவற்றைப் பற்றிய பரந்த அறிவையும் பெற்றிருக்க வேண்டும்.

காலம் மாறும்போது கல்வியும் மாறுகிறது. எனவே, ஒரு நல்லாசிரியர் தொடர்ந்து கற்றுக்கொண்டு, தன்னைப் புதுப்பித்துக் கொண்டே இருப்பவராக இருக்க வேண்டும்.

உயர்குணம்

அறிவுடன் உயர்ந்த பண்பும் இணைந்தால்தான் ஆசிரியரின் முழுமை வெளிப்படும். நேர்மை, பொறுமை, அன்பு, தன்னடக்கம், பொறுப்புணர்வு, நீதியுணர்வு, மனிதநேயம் போன்ற உயர்ந்த குணங்கள் ஆசிரியரிடம் இயல்பாகவே விளங்க வேண்டும்.

“எண்ணிய முடிதல் வேண்டும்;

நல்லவே எண்ணல் வேண்டும்”

என்ற பாரதியின் வரிகளைப் போல, நல்ல சிந்தனையையும் நல்ல செயலையும் மாணவர்களிடம் வளர்க்கும் முன்னுதாரணமாக ஆசிரியர் திகழ வேண்டும்.

ஆசிரியர் – ஒரு சமூகச் சிற்பி

நல்லாசிரியர் பாடத்தை மட்டும் கற்பிப்பதில்லை. அவர் மனிதர்களை உருவாக்குகிறார்; மதிப்புகளை விதைக்கிறார்; சிந்தனையை வளர்க்கிறார்; எதிர்காலத்தை வடிவமைக்கிறார்.

மாணவர்கள் ஆசிரியரின் வார்த்தைகளை மட்டுமல்ல, அவரது நடத்தையையும் கவனித்து கற்றுக்கொள்கிறார்கள். எனவே, ஆசிரியரின் வாழ்க்கை முறையே ஒரு பாடமாக மாறுகிறது.

மாணவர்களால் “இவர் ஒரு நல்லாசிரியர்” என்று அன்புடனும் மரியாதையுடனும் போற்றப்படுபவரே உண்மையான ஆசிரியர்.

நன்னூலார் காட்டியுள்ள இந்த ஆசிரியர் இலக்கணம், இன்றைய கல்விச் சூழலிலும் மிகுந்த பொருத்தம் கொண்டதாகும். அறிவு, அன்பு, ஒழுக்கம், நடுநிலைமை, சொல்வன்மை, உலகியல் அறிவு, உயர்குணம் ஆகிய அனைத்தும் ஒருங்கிணைந்தால்தான் ஒரு ஆசிரியர் முழுமையான நல்லாசிரியராக உயர முடியும்.

நல்லாசிரியர் ஒரு பாடத்தை மட்டும் கற்பிப்பதில்லை;

அவர் ஒரு தலைமுறையை உருவாக்குகிறார்.

𝟲

நல்லாசிரியருக்கு நான்கு உவமைகள் – நிலம், மலை, நிறைகோல், மலர்

நன்னூல் நல்லாசிரியரின் பண்புகளை மிக நுட்பமாகவும் ஆழமாகவும் எடுத்துரைக்கிறது. நல்ல ஆசிரியர் எப்படி இருக்க வேண்டும் என்பதை நேரடியாக மட்டும் சொல்லாமல், இயற்கையில் காணப்படும் நிலம், மலை, நிறைகோல், மலர் ஆகிய நான்கு பொருள்களை உவமையாகக் கொண்டு விளக்குகிறது.

முந்தைய பகுதியில் இந்த நான்கு பொருள்களின் சிறப்புகளைச் சுருக்கமாகப் பார்த்தோம். இப்பகுதியில், அவற்றின் ஒவ்வொரு பண்பும் நல்லாசிரியருக்கு எவ்வாறு பொருந்துகிறது என்பதை விரிவாகப் பார்ப்போம்.

𝟭.நிலம் – பெருமை, திண்மை, பொறுமை, பயன்

நூற்பா – 27

தெரிவரும் பெருமையும் திண்மையும் பொறையும்

பருவ முயற்சி அளவில் பயத்தலும்

மருவிய நன்னில மாண்பா கும்மே

நிலத்தின் மாண்புகளை நான்கு வகையாக நன்னூலார் குறிப்பிடுகிறார்: பெருமை, திண்மை, பொறுமை, உழைப்பிற்கேற்பப் பயன் தருதல்.

ஆசிரியருக்கு இது எவ்வாறு பொருந்துகிறது?

பெருமை: நிலத்தின் பரப்பை முழுமையாக அளந்து முடிக்க முடியாது. அதில் அடங்கியுள்ள வளங்களையும் உயிரினங்களையும் எண்ணி முடிக்க முடியாது. அதன் பெருமை எல்லையற்றது.

அதேபோல நல்லாசிரியரின் அறிவும் பரந்ததாகவும் ஆழமானதாகவும் இருக்க வேண்டும். “இந்த ஆசிரியருக்குத் தெரிந்தது இவ்வளவுதான்” என்று எளிதில் அளவிட முடியாத அளவிற்கு பல்துறை அறிவும் கற்றலும் அவரிடம் இருக்க வேண்டும்.

திண்மை: எத்தகைய இடர்பாடுகள் வந்தாலும் நிலம் தன் இயல்பை இழப்பதில்லை. பல்வேறு அழுத்தங்களையும் தாங்கி நிற்கிறது.

அதேபோல ஆசிரியரும் வாழ்க்கையிலும் பணியிலும் ஏற்படும் சவால்களை எதிர்கொள்ளும் மனஉறுதியும் திண்மையும் கொண்டவராக இருக்க வேண்டும். வீழ்ச்சிகள் ஏற்பட்டாலும் மீண்டும் எழுந்து நிற்கும் ஆற்றல் அவரிடம் இருக்க வேண்டும்.

பொறுமை: நிலத்தின் பொறுமைக்கு ஈடாக வேறு எதையும் கூறுவது கடினம். இதனைத் திருவள்ளுவரும்,

“அகழ்வாரைத் தாங்கும் நிலம்போலத் தம்மை

இகழ்வார்ப் பொறுத்தல் தலை.” என்று குறிப்பிடுகிறார்.

எவ்வளவு ஆழமாகத் தோண்டினாலும், நிலம் அதைத் தாங்கிக் கொள்கிறது. அதுபோல ஆசிரியருக்கும் மிகுந்த பொறுமை அவசியம்.

எல்லா மாணாக்கர்களும் ஒரே மாதிரியானவர்கள் அல்லர். சிலர் விரைவாகக் கற்றுக்கொள்வார்கள்; சிலர் மீண்டும் மீண்டும் விளக்கினால்தான் புரிந்துகொள்வார்கள். சிலர் அதிகமாக முயன்றும் குறைந்த அளவே முன்னேற்றம் காண்பார்கள். அத்தகைய மாணாக்கர்களையும் பொறுமையுடன் வழிநடத்துவதே நல்லாசிரியரின் பண்பு.

முயற்சிக்கேற்பப் பயன் தருதல்: நிலத்தை உழவன் எந்த அளவிற்கு பண்படுத்தி, பருவத்திற்கேற்ற வகையில் உழைக்கிறானோ, அந்த அளவிற்கு நிலம் பயன் தருகிறது.

அதேபோல மாணாக்கர்களிடம் ஆசிரியர் எந்த அளவிற்கு அக்கறையுடனும் முயற்சியுடனும் உழைக்கிறாரோ, அந்த அளவிற்கு மாணாக்கர்களிடமிருந்து கற்றல் விளைவு வெளிப்படும்.

எனவே, நல்லாசிரியர் மாணாக்கர்களின் உள்ளார்ந்த திறமைகளை வெளிக்கொணரும் வகையில் அவர்களைத் தூண்டி, முயற்சி செய்யச் செய்து, வளர்ச்சிக்கான வாய்ப்புகளை உருவாக்க வேண்டும்.

நிலத்தின் இந்த நான்கு பண்புகளும் நல்லாசிரியரின் நான்கு முக்கியமான பண்புகளாகின்றன.

𝟮.மலை – உயர்வு, நிலைத்தன்மை, ஆழம், வள்ளன்மை

நூற்பா – 28

அளக்க லாகா அளவும் பொருளும்

துளக்க லாகா நிலையும் தோற்றமும்

வறப்பினும் வளம் தரும் வண்மையும் மலைக்கே

மலையைப் பற்றிய இந்த நூற்பா, ஆசிரியரின் உயர்ந்த பண்புகளைப் புரிந்துகொள்ள மிகவும் அழகான உவமையைத் தருகிறது.

அளக்க இயலாத உயரமும் பரப்பும்:

மலையின் நீளம், அகலம், உயரம் ஆகியவற்றை அளந்தாலும், அதன் முழுமையான இயற்கைச் செல்வத்தையும் ஆழத்தையும் முழுமையாக அளந்து முடிக்க முடியாது.

அதேபோல ஆசிரியரின் அறிவும் எல்லையற்றதாகவும் பல்துறை சார்ந்ததாகவும் இருக்க வேண்டும். ஒரு பாடத்தை மட்டும் கற்பிப்பவராக இல்லாமல், மாணவர்களின் சிந்தனையை விரிவுபடுத்தக்கூடிய அறிவுடையவராக ஆசிரியர் இருக்க வேண்டும்.

அசைக்க முடியாத நிலை:

புயல், மழை, இயற்கையின் பல்வேறு மாற்றங்கள் என எத்தனை இடையூறுகள் வந்தாலும் மலை தன் நிலையை எளிதில் மாற்றிக் கொள்வதில்லை.

இதனைத் திருவள்ளுவர்,

“நிலையின் திரியாது அடங்கியான் தோற்றம்

மலையினும் மாணப் பெரிது.” என்று குறிப்பிடுகிறார்.

அதேபோல நல்லாசிரியரும் எத்தகைய சூழ்நிலை வந்தாலும் தன் கொள்கையிலும் கடமையிலும் நிலைத்திருப்பவராக இருக்க வேண்டும். வாழ்க்கையில் ஏற்படும் துன்பங்களும் பணிச்சூழலில் ஏற்படும் சவால்களும் அவருடைய கல்விப் பணியைப் பாதிக்கக் கூடாது.

பல உயிர்களுக்கு வாழ்வளித்தல்:

மலையின் உள்ளும் அதைச் சுற்றியும் எண்ணற்ற உயிரினங்கள் வாழ்கின்றன. அருவிகள், சுனைகள், ஊற்றுகள், மூலிகைகள் என மலை பல உயிர்களுக்கு வளம் வழங்குகிறது.

அதேபோல ஆசிரியரும் தன்னிடம் வரும் ஒவ்வொரு மாணாக்கரின் அறிவையும் திறமையையும் வளர்த்து, அவர்களின் வாழ்க்கைக்கு உயிரூட்டும் அறிவையும் வழிகாட்டுதலையும் வழங்க வேண்டும்.

வறட்சியிலும் வளம் தருதல்: மழை இல்லாத காலத்திலும் மலை தன்னிடம் சேமித்து வைத்திருக்கும் நீர்வளத்தின் மூலம் உயிர்களுக்கு உதவுகிறது.

அதேபோல ஆசிரியருக்கும் தனிப்பட்ட வாழ்க்கையில் துன்பம், வறுமை அல்லது சிரமம் ஏற்பட்டாலும், தன் கற்பித்தல் பணியில் சோர்வு அடையாமல் கல்வியை வள்ளலாக அள்ளித் தரும் மனப்பான்மை இருக்க வேண்டும்.

தனக்குத் துன்பம் இருந்தாலும் பிறருக்கு அறிவின் வளத்தை வழங்குபவரே உண்மையான ஆசிரியர்.

𝟯.நிறைகோல் – நடுநிலை, துல்லியம், ஐயத்தைத் தீர்த்தல்

நூற்பா – 29

ஐயம் தீரப் பொருளை உணர்த்தலும்

மெய்ந்நடு நிலையும் மிகும் நிறைகோற்கே

தராசு அல்லது நிறைகோல், எந்தப் பொருளையும் சார்பின்றித் துல்லியமாக அளவிடுகிறது. ஒரு பக்கத்துக்கு ஆதரவாக அது செயல்படுவதில்லை.

அதுபோல நல்லாசிரியர் நடுநிலை தவறாதவராக இருக்க வேண்டும்.

மாணாக்கரின் குணம், குடும்பப் பின்னணி, பொருளாதார நிலை, சமூக நிலை போன்ற எதையும் அடிப்படையாகக் கொண்டு ஆசிரியர் வேறுபாடு காட்டக் கூடாது.

அவருடைய பார்வையில், “இவர் ஒரு மாணாக்கர்; இவருக்கு கல்வி கிடைக்க வேண்டும்” என்பதே முதன்மையாக இருக்க வேண்டும்.

மாணாக்கர்களின் ஐயங்களைத் தெளிவுபடுத்தி, புரியாதவற்றைப் புரியவைத்து, அறிவைத் துல்லியமாக வழங்குவது நல்லாசிரியரின் கடமை.

நிறைகோல் எவ்வாறு கூடுதலோ குறைவோ இல்லாமல் சரியான அளவைக் காட்டுகிறதோ, அதுபோல ஆசிரியரும் சார்பற்ற, நேர்மையான, நடுநிலையான அணுகுமுறையுடன் செயல்பட வேண்டும்.

𝟰.மலர் – மங்கலம், இன்றியமையாமை, மகிழ்ச்சி, ஈர்ப்பு

நூற்பா – 30

மங்கலமாகி இன்றி யமையாது

யாவரும் மகிழ்ந்து மேற்கொள மெல்கிப்

பொழுதின் முகமலர்வு உடையது பூவே

மலர் இயற்கையின் அழகையும் மகிழ்ச்சியையும் வெளிப்படுத்துகிறது. நல்ல நிகழ்வுகளில் மலர் ஒரு முக்கியமான மங்களப் பொருளாகத் திகழ்கிறது.

அதேபோல ஆசிரியரும் சமூகத்தில் நடைபெறும் நல்ல செயல்களிலும் நற்பணிகளிலும் பங்களிப்புச் செய்பவராக இருக்க வேண்டும்.

இன்றியமையாதவர்: மலர் பல நல்ல நிகழ்வுகளுக்கு இன்றியமையாததாக இருப்பதைப் போல, ஆசிரியரும் சமூகத்தின் வளர்ச்சிக்கு இன்றியமையாதவராக இருக்க வேண்டும்.

ஒரு நல்ல நிகழ்வு நடைபெறும்போது, அதில் ஆசிரியரின் அறிவும் ஆலோசனையும் பங்களிப்பும் இடம்பெற வேண்டும்.

மகிழ்ச்சியூட்டும் முகம்: மலரின் அழகு அனைவரையும் ஈர்க்கிறது. அதன் நறுமணம் சுற்றியுள்ளவர்களுக்கு மகிழ்ச்சியை அளிக்கிறது.

அதேபோல ஆசிரியரின் முகமலர்ச்சியும் இனிய அணுகுமுறையும் மாணாக்கர்களை ஈர்க்க வேண்டும்.

மாணாக்கர்கள் ஆசிரியரை அணுகும்போது பயத்துடன் அல்ல; “இவரிடம் சென்றால் எனது சந்தேகத்திற்கு விடை கிடைக்கும்; எனது அறிவு வளரும்” என்ற மகிழ்ச்சியுடனும் நம்பிக்கையுடனும் அணுக வேண்டும்.

மலர் வண்டுகளை ஈர்ப்பதைப் போல, ஆசிரியரின் அறிவும் அன்பும் இனிய முகபாவனையும் மாணாக்கர்களை அறிவை நோக்கி ஈர்க்க வேண்டும்.

நான்கு உவமைகளும் சொல்லும் ஒரே செய்தி

நிலம் ஆசிரியருக்கு

பெருமை, திண்மை, பொறுமை, பயன்தருதல் ஆகியவற்றைக் கற்றுத்தருகிறது.

மலை ஆசிரியருக்கு

உயர்ந்த அறிவு, நிலைத்தன்மை, ஆழம், வள்ளன்மை ஆகியவற்றைக் கற்றுத்தருகிறது.

நிறைகோல் ஆசிரியருக்கு

நடுநிலை, நேர்மை, துல்லியம், ஐயத்தைத் தீர்க்கும் திறன் ஆகியவற்றைக் கற்றுத்தருகிறது.

மலர் ஆசிரியருக்கு

மங்கலம், இன்றியமையாமை, மகிழ்ச்சி, ஈர்ப்பு ஆகிய பண்புகளைக் கற்றுத்தருகிறது.

இந்த நான்கு பொருள்களின் பண்புகளையும் நூறு சதவீதம் அடைய முடியாவிட்டாலும், அவற்றைப் போன்றவர்களாக மாற முயற்சி செய்வதே நல்லாசிரியரின் பயணம்.

நிலம் போலத் தாங்குவோம்.

மலை போல நிலைத்திருப்போம்.

நிறைகோல் போல நடுநிலையுடன் செயல்படுவோம்.

மலர் போல மகிழ்ச்சியையும் அறிவையும் பரப்புவோம்.

இந்த நான்கு பண்புகளையும் ஆசிரியர்கள் தங்கள் பணியில் வளர்த்துக் கொண்டால், “படிப்பறிவில்லாத மாணவர்” என்ற நிலை குறைந்து, ஒவ்வொரு மாணவரையும் நல்ல மாணவராகவும், நல்ல மனிதராகவும் உருவாக்கும் கல்விச் சூழலை நாம் உருவாக்க முடியும்.

நன்னூலார் காலத்திலிருந்து இன்றுவரை பொருந்தக்கூடிய இந்தச் செய்தி, ஆசிரியர்களுக்கான ஒரு காலத்தால் அழியாத வழிகாட்டியாகத் திகழ்கிறது.

நிலம் – மலை – நிறைகோல் – மலர்.

நான்கு உவமைகள்; எண்ணற்ற ஆசிரியப் பாடங்கள்.

அதுவே நல்லாசிரியரின் நான்கு முகங்கள்.

𝟳

ஆசிரியர் ஆகாதவர் இலக்கணம் — ஒரு நுட்பமான பார்வை

தமிழ் இலக்கண உலகில் பவணந்தி முனிவரின் நன்னூல் தனிச்சிறப்பு மிக்க படைப்பாகும். நல்லாசிரியரின் இலக்கணத்தை எடுத்துரைத்த பவணந்தி முனிவர், அதற்கு நேர்மாறாக யார் ஆசிரியராகத் தகுதியற்றவர்? என்பதையும் மிக நுட்பமாகவும், ஆழமான உவமைகளுடனும் விளக்கியுள்ளார்.

ஆசிரியர் ஆகாதவரின் குணங்கள்

“மொழிகுணம் இன்மையும் இழிகுண இயல்பும்

அழுக்காறு அவா வஞ்சம் அச்சம் ஆடலும்

கழற்குடம் மடல்பனை பருத்திக் குண்டிகை

முடத்தெங்கு ஒப்பென முரண்கொள் சிந்தையும்

உடையோர் இலர் ஆசிரியர் ஆகுதலே.”

— நன்னூல், நூற்பா 31

இந்த நூற்பா, ஆசிரியருக்குத் தேவையான அறிவு மட்டுமல்லாமல், சொல்வன்மை, நல்லொழுக்கம், பொறாமையின்மை, நேர்மை, அன்பு, பொறுமை, கற்பிக்கும் திறன் போன்ற பண்புகளும் இன்றியமையாதவை என்பதை உணர்த்துகிறது.

ஆகாத குணங்கள்

𝟭.மொழிகுணம் இன்மை – தான் கற்ற அறிவை மாணாக்கர்களுக்குத் தெளிவாகவும் முறையாகவும் எடுத்துரைக்கும் சொல்வன்மை இல்லாதவர்.

𝟮.இழிகுண இயல்பு – நல்லோர் வெறுக்கும் தீய மற்றும் இழிந்த பண்புகளை உடையவர்.

𝟯.அழுக்காறு – பிறர் முன்னேற்றத்தைக் கண்டு பொறாமைப்படுபவர்.

𝟰.அவா – அளவற்ற பேராசை கொண்டவர்; கல்வியை அறிவுப் பகிர்வாக அல்லாமல் பொருள் ஈட்டும் வழியாக மட்டுமே கருதுபவர்.

𝟱.வஞ்சம் – உள்ளொன்று வைத்து புறமொன்று பேசும் நேர்மையற்ற குணம் உடையவர்.

𝟲.அச்சம், ஆடல் – கற்பிக்கும் பணியில் தன்னம்பிக்கை இல்லாமல் அஞ்சுபவர்; அல்லது மாணாக்கர்களை அச்சுறுத்தும் வகையில் சினத்துடனும் கடுஞ்சொற்களுடனும் நடந்து கொள்பவர்.

இத்தகைய பண்புகளைக் கொண்டவர் ஆசிரியர் என்ற உயர்ந்த பொறுப்புக்குத் தகுதியற்றவர் என நன்னூல் வலியுறுத்துகிறது.

நான்கு உவமைகள் — ஆசிரியர் ஆகாதவரின் நுட்பமான அடையாளங்கள்

பவணந்தி முனிவரின் சிறப்பு, குறைகளை வெறுமனே பட்டியலிடுவதில் இல்லை. அவற்றை மாணாக்கர்களின் மனதில் எளிதில் பதியும் வகையில் நான்கு அழகிய உவமைகள் மூலம் விளக்குவதில்தான் உள்ளது.

𝟭.கழற்குடம் — முறைப்படாத கற்பித்தல்

“பெய்தமுறை அன்றிப் பிறழ உடன்தரும்

செய்தி கழற்பெய் குடத்தின் சீரே.” — நூற்பா 32

கழற்காய்களை ஒரு குடத்தில் போடும்போது அவை ஒழுங்கான வரிசையில் அமையாமல், ஒன்றோடொன்று மாறி மாறிக் கிடக்கும்.

அதுபோல, ஆசிரியர் பாடக்கருத்துகளை முன்னுரை, விளக்கம், எடுத்துக்காட்டு, முடிவு என முறையாக அமைத்துக் கூறாமல், முன்னும் பின்னுமாகத் தொடர்பின்றிக் கற்பித்தால் மாணாக்கர்களுக்கு குழப்பமே ஏற்படும்.

கருத்து: முறைப்படாத அறிவு, மாணாக்கர்களுக்கு அறிவாக இல்லாமல் குழப்பமாக மாறிவிடும்.

𝟮.மடல்பனை — உவந்து கற்பிக்காத ஆசிரியர்

“தானே தரக்கொளின் அன்றித் தன்பால்

மேவிக் கொளக்கொடா இடத்தது மடல்பனை.”— நூற்பா 33

பனை மரம் தானாக முன்வந்து தன் பயனை வழங்குவதில்லை. அதிலிருந்து பயனைப் பெற ஒருவர் முயன்று ஏறிச் செல்ல வேண்டியுள்ளது.

அதேபோல், மாணாக்கர்களுக்கு தானாக முன்வந்து அறிவைப் பகிராமல், மாணாக்கர்கள் தொடர்ந்து வற்புறுத்திய பின்னரே கற்பிக்கும் ஆசிரியர் மடல்பனைக்கு ஒப்பிடப்படுகிறார்.

கருத்து: உண்மையான ஆசிரியர் அறிவைப் பகிர்வதை ஒரு கடமையாக மட்டும் கருதாமல், அதை மகிழ்ச்சியுடன் மேற்கொள்வார்.

𝟯.பருத்திக் குண்டிகை — கற்பிக்கவும் கற்கவும் கடினமானவர்

“அரிதின் பெயக்கொண்டு அப்பொருள் தான்பிறர்க்கு

எளிது ஈவு இல்லது பருத்திக் குண்டிகை.”

— நூற்பா 34

பருத்தியை நெருக்கிப் பொதியாக வைத்திருப்பதும் எளிதல்ல; பின்னர் அதை எடுத்து பயன்படுத்துவதும் எளிதல்ல.

அதுபோல, தான் கற்ற அறிவை எளிமைப்படுத்தி மாணாக்கர்களுக்கு வழங்கத் தெரியாத ஆசிரியர், பருத்திக் குண்டிகைக்கு ஒப்பிடப்படுகிறார்.

அவரிடம் அறிவு இருக்கலாம்; ஆனால் அந்த அறிவை மாணாக்கர்களுக்கு எளிதில் புரியும் வகையில் மாற்றிக் கொடுக்கும் திறன் இல்லாமல் போகிறது.

கருத்து: அறிவு இருப்பது மட்டும் போதாது; அதை எளிமையாகப் பகிரும் திறனே சிறந்த ஆசிரியரின் அடையாளம்.

𝟰.முடத்தெங்கு — தகுதியான மாணாக்கருக்குப் பயன் தராதவர்

“பல்வகை உதவி வழிபடு பண்பின்

அல்லோர்க்கு அளிக்கும் அது முடத்தெங்கே.”

— நூற்பா 35

வளைந்த தென்னை மரம், தன்னை வளர்த்து பராமரிக்கும் வீட்டாருக்குப் பயன் தராமல், வேறு திசையில் காய்களை வழங்குவது போலத் தோன்றும்.

அதுபோல, தன்னிடம் அன்புடனும் மரியாதையுடனும் கற்றுக்கொள்ள வரும் மாணாக்கர்களுக்கு உரிய பயனை வழங்காமல், தகுதியற்றவர்களுக்கோ அல்லது தேவையற்ற இடங்களிலோ தன் அறிவையும் ஆற்றலையும் செலுத்துபவர் முடத்தெங்குக்கு ஒப்பிடப்படுகிறார்.

கருத்து: ஆசிரியரின் அறிவும் அன்பும் உரிய மாணாக்கர்களைச் சென்றடைய வேண்டும்.

நன்னூல் காட்டும் ஆசிரியர் தரம்

இந்த நான்கு உவமைகளையும் ஒன்றாகப் பார்க்கும்போது, பவணந்தி முனிவர் ஆசிரியரின் பணியை எவ்வளவு ஆழமாகப் புரிந்திருந்தார் என்பது தெளிவாகிறது.

கழற்குடம் — முறையற்ற கற்பித்தலைக் காட்டுகிறது.

மடல்பனை — உவந்து அறிவைப் பகிராத தன்மையைச் சுட்டுகிறது.

பருத்திக் குண்டிகை — அறிவை எளிதாக்கி வழங்க இயலாத நிலையைக் காட்டுகிறது.

முடத்தெங்கு — அறிவைப் பெறத் தகுதியானவர்களுக்கு உரிய பயனை வழங்காத நிலையைக் குறிக்கிறது.

இன்றைய ஆசிரியருக்கும் பொருந்தும் பாடம்

நூற்றாண்டுகள் கடந்தாலும் இந்தக் கருத்துகள் இன்றும் பொருந்துகின்றன. ஒரு ஆசிரியரிடம் பாட அறிவு மட்டும் இருந்தால் போதாது. அறிவை எளிமையாகச் சொல்லும் திறன், மாணாக்கர்களைப் புரிந்துகொள்ளும் மனம், அன்பு, நேர்மை, பொறுமை, தன்னம்பிக்கை, முறையான கற்பித்தல் மற்றும் அனைவருக்கும் சமமான அணுகுமுறை ஆகியவை அவசியம்.

அதனால், நன்னூல் ஆசிரியர் ஆகாதவரைச் சுட்டிக்காட்டுவதன் மூலம், மறைமுகமாக “எப்படிப்பட்ட ஆசிரியராக நாம் இருக்க வேண்டும்?” என்ற மிகப் பெரிய கேள்வியையும் நம்முன் வைக்கிறது.

பவணந்தி முனிவரின் இந்த நூற்பாக்கள், ஆசிரியர் என்பது ஒரு பதவி அல்ல; அது மாணாக்கர்களின் அறிவையும் ஆளுமையையும் வடிவமைக்கும் ஓர் உயர்ந்த பொறுப்பு என்பதை அழுத்தமாக உணர்த்துகின்றன.

𝟴

ஒரு நல்ல ஆசிரியர் எவ்வாறு பாடம் கற்பிக்க வேண்டும்?

“ஈதல் இயல்பே இயம்பும் காலைக்

காலமும் இடமும் வாலிதின் நோக்கிச்

சிறந்துழி இருந்து தன் தெய்வம் வாழ்த்தி

உரைக்கப்படும்பொருள் உள்ளத்தமைத்து

விரையான் வெகுளான் விரும்பி முகம் மலர்ந்து

கொள்வோன் கொள்வகை அறிந்து அவன் உளங்கொள

கோட்டமில் மனத்தின் நூல் கொடுத்தென்ப.”

— நன்னூல், நூற்பா 36

நன்னூலின் ஆசிரியர் இலக்கணம், ஒரு சிறந்த ஆசிரியர் எவ்வாறு இருக்க வேண்டும் என்பதைக் காலத்தைக் கடந்த சிந்தனையாக எடுத்துரைக்கிறது. குறிப்பாக, ஒரு ஆசிரியர் எவ்வாறு பாடம் கற்பிக்க வேண்டும்? என்ற கேள்விக்கு, பவணந்தி முனிவர் வழங்கியுள்ள இந்த நூற்பா மிகச் சிறந்த வழிகாட்டியாகத் திகழ்கிறது.

மாணாக்கர்களின் உளவியலைப் புரிந்துகொண்டு, அவர்களின் கற்றல் திறனை அறிந்து, அவர்களுக்குப் பொருத்தமான கற்பித்தல் முறைகளைப் பயன்படுத்தி, பாடக்கருத்தை அவர்கள் உள்ளத்தில் நிலைத்திருக்குமாறு எடுத்துரைப்பதே சிறந்த கற்பித்தலாகும்.

காலம் மாறலாம். கற்பித்தல் கருவிகள் மாறலாம். தொழில்நுட்பம் வளரலாம். செயற்கை நுண்ணறிவு போன்ற புதிய கருவிகள் கல்வியில் நுழையலாம். ஆனால், மாணவனைப் புரிந்துகொண்டு, அன்புடன், பொறுமையுடன், பொறுப்புணர்வுடன் அறிவைப் பகிரும் ஆசிரியரின் அடிப்படைப் பண்பு என்றும் மாறாது.

இந்த உண்மையைப் பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பே பவணந்தி முனிவர் மிகத் தெளிவாக எடுத்துரைத்துள்ளார்.

1.“ஈதல் இயல்பே” – கற்பித்தல் என்பது ஒரு கொடை

இந்த நூற்பா தொடங்குவது “ஈதல் இயல்பே” என்ற அழகிய சொல்லால்.

பொதுவாக, “ஈதல்” என்றால் பிறருக்கு எதையும் எதிர்பாராமல் வழங்குதல் என்று பொருள். பொருளை வழங்குவது மட்டுமல்ல; அறிவையும், அன்பையும், உதவியையும், நல்லுணர்வையும் பிறருக்கு வழங்குவதும் ஈகையே.

திருவள்ளுவரும், “ஈதல் இசைபட வாழ்தல் அதுவல்லது ஊதியம் இல்லை உயிர்க்கு.” என்று கூறுகிறார்.

ஒருவர் தமது உடல் வாழ்க்கைக்காக உழைத்து ஊதியம் பெறலாம். ஆனால், உயிருக்கு உண்மையான ஊதியம் என்பது பிறருக்குப் பயனளிக்கும் வகையில் வாழ்வதிலிருந்து கிடைக்கும் புகழும் நிறைவும் ஆகும்.

அந்த வகையில், ஆசிரியரின் மிகப்பெரிய ஈகை என்ன? அறிவை வழங்குதல்.

ஒரு ஆசிரியர் தாம் கற்ற கல்வியை மாணாக்கர்களிடம் எந்தவிதமான வஞ்சனையும் இன்றி, முழுமையாகவும், மனமுவந்தும் வழங்க வேண்டும். மழை எவ்வித எதிர்பார்ப்புமின்றி உலகிற்கு நீரை வழங்குவது போல, ஆசிரியரும் தமது அறிவை மாணாக்கர்களுக்கு வழங்க வேண்டும். அதனால்தான் பவணந்தி முனிவர் கற்பித்தலை “ஈதல்” என்று குறிப்பிடுகிறார். கல்வி கற்பிப்பது ஒரு வேலை மட்டுமல்ல; அது ஒரு அறப்பணி.

2.“காலமும் இடமும் வாலிதின் நோக்கி” – காலத்தையும் இடத்தையும் மதித்தல்

ஒரு ஆசிரியரின் கற்பித்தல் சிறப்பாக அமைய, காலமும் இடமும் முக்கியமானவை.

“காலமும் இடமும் வாலிதின் நோக்கி” என்பதில், குறிப்பிட்ட நேரத்தை மதித்தலும், கற்பிக்கும் இடத்தைத் தூய்மையாகவும் ஒழுங்காகவும் வைத்திருத்தலும் வலியுறுத்தப்படுகின்றன.

ஆசிரியர் குறித்த நேரத்தில் வகுப்பறைக்குச் செல்ல வேண்டும். கற்பித்தல் நடைபெறும் இடம் தூய்மையாகவும், அமைதியாகவும், கற்றலுக்கு ஏற்றதாகவும் இருக்க வேண்டும்.

நேரத்தை மதிக்கும் ஆசிரியர், மாணவர்களுக்கு நேரத்தின் மதிப்பையும் கற்றுத் தருகிறார்.

அதேபோல், தூய்மையான மற்றும் ஒழுங்கான கற்றல் சூழல் மாணவர்களின் மனத்திலும் ஒழுங்கையும் ஒருமைப்பாட்டையும் உருவாக்குகிறது.

3.“சிறந்துழி இருந்து தன் தெய்வம் வாழ்த்தி” – மன ஒருமைப்பாட்டுடன் தொடங்குதல்

ஆசிரியர் கற்பித்தலைத் தொடங்குவதற்கு முன், தமது மனதை ஒருமைப்படுத்திக்கொள்ள வேண்டும்.

“தன் தெய்வம் வாழ்த்தி” என்பது ஒவ்வொருவரும் தமது நம்பிக்கைக்கேற்ப இறைவனை நினைவு கூர்வதைக் குறிக்கலாம். அதே நேரத்தில், இதை கற்பித்தலுக்கு முன் மனதை அமைதிப்படுத்தி, ஒருமைப்படுத்திக் கொள்வது என்றும் புரிந்துகொள்ளலாம்.

ஒரு ஆசிரியர் வகுப்பறைக்குள் நுழையும் போது, தமது முழுக் கவனமும் கற்றல்–கற்பித்தல் செயல்பாட்டில் இருக்க வேண்டும்.

அவர் மனதில், “இன்றைய பாடத்தை மாணவர்கள் எவ்வாறு புரிந்துகொள்வார்கள்? அவர்களுக்கு எவ்வாறு எளிமையாக எடுத்துரைக்கலாம்?”

என்ற எண்ணமே மேலோங்க வேண்டும்.

4.“உரைக்கப்படும் பொருள் உள்ளத்தமைத்து” – தயாரிப்புடன் வகுப்பறைக்குச் செல்லுதல்

இது நவீனக் கல்வியியலுடனும் மிக நெருக்கமாகப் பொருந்தக்கூடிய கருத்தாகும்.

ஒரு ஆசிரியர் வகுப்பறைக்குச் செல்வதற்கு முன், எதை கற்பிக்கப் போகிறார், ஏன் கற்பிக்கிறார், எவ்வாறு கற்பிக்கப் போகிறார், மாணவர்கள் என்ன கற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்பவற்றைத் தெளிவாகத் திட்டமிட்டிருக்க வேண்டும்.

இன்றைய கல்வியில் இதனை Lesson Plan, Learning Objectives, Teaching Strategies, Learning Outcomes போன்ற பல்வேறு பெயர்களில் குறிப்பிடுகிறோம்.

ஆனால், பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பே நன்னூல் கூறுவது: “உரைக்கப்படும் பொருள் உள்ளத்தமைத்து” என்பதாகும்.

அதாவது, வகுப்பறைக்குச் செல்லும் முன்பே கற்பிக்க வேண்டிய பாடப்பொருள் ஆசிரியரின் உள்ளத்தில் தெளிவாக அமைந்திருக்க வேண்டும்.

தயாரிப்பில்லாத கற்பித்தல், திசைகாட்டி இல்லாத பயணம் போன்றது.

5.“விரையான்” – அவசரப்படாமல் கற்பித்தல்

ஒரு நல்ல ஆசிரியர் பாடத்தை அவசரமாகக் கற்பிக்கக் கூடாது.

“இந்த வாரத்திற்குள் இந்தப் பாடத்தை முடித்துவிட வேண்டும்”, “இந்தப் பாடவேளைக்குள் இத்தனை பக்கங்களை முடித்தாக வேண்டும்” என்ற எண்ணம் மட்டுமே ஆசிரியரிடம் இருக்கக் கூடாது.

பாடத்தை முடிப்பது முக்கியமல்ல; மாணவர் புரிந்துகொள்வதே முக்கியம். ஒரு ஆசிரியர் வேகமாகப் பாடத்தை முடித்துவிட்டார் என்பதற்காகக் கற்றல் நிகழ்ந்துவிட்டது என்று பொருளல்ல.

ஆசிரியரின் வேகம் மாணவரின் கற்றல் வேகத்தைவிட அதிகமாகிவிட்டால், சில மாணவர்கள் பின்னுக்குத் தள்ளப்படுவார்கள்.

எனவே, அளவான வேகம், தெளிவான விளக்கம், தேவையான இடைவெளி, எடுத்துக்காட்டுகள் மற்றும் மீள்பார்வை ஆகியவற்றுடன் பாடத்தை எடுத்துச் செல்ல வேண்டும்.

6.“வெகுளான்” – கோபமின்றி கற்பித்தல்

“வெகுளான்” என்பது கோபப்படாமல் இருப்பது. இது ஆசிரியரின் மிக முக்கியமான பண்புகளில் ஒன்றாகும்.

ஒரு மாணவருக்குப் புரியவில்லை என்றால், அவன் எத்தனை முறை கேட்டாலும் ஆசிரியர் பொறுமையுடன் விளக்க வேண்டும். மாணவர்கள் அனைவரும் ஒரே வேகத்தில் கற்றுக்கொள்வதில்லை.

சிலர் விரைவாகப் புரிந்துகொள்வார்கள். சிலருக்கு மீண்டும் மீண்டும் விளக்கம் தேவைப்படும். சிலர் பார்த்துக் கற்றுக்கொள்வார்கள்; சிலர் செய்து கற்றுக்கொள்வார்கள்; சிலர் கேட்டுத் தெளிவுபெறுவார்கள்.

எனவே, மாணவன் புரிந்துகொள்ளவில்லை என்பதற்காகக் கோபப்படுவதற்குப் பதிலாக, ஆசிரியர் தமது கற்பித்தல் முறையை மாற்றிக் கொள்ள வேண்டும்.

மாணவனின் தவறு ஆசிரியரின் கோபத்திற்கான காரணமாக இருக்கக் கூடாது; அது ஆசிரியரின் புதிய கற்பித்தல் உத்திக்கான வாய்ப்பாக இருக்க வேண்டும்.

7.“விரும்பி முகம் மலர்ந்து” – அன்புடனும் மகிழ்ச்சியுடனும் கற்பித்தல்

கற்பித்தல் ஒரு கடமை மட்டுமல்ல; அதை விரும்பிச் செய்ய வேண்டிய அறப்பணி.

அவ்வையார், “அறம் செய்ய விரும்பு” என்று கூறுகிறார்.

கற்பித்தலும் ஓர் அறப்பணி என்பதால், அதை விருப்பத்துடனும் அர்ப்பணிப்புடனும் செய்ய வேண்டும். அதனால்தான் நன்னூல் “விரும்பி” என்று கூறுகிறது.

அதற்குப் பிறகு வரும் சொல் இன்னும் அழகானது: “முகம் மலர்ந்து.”

ஒரு ஆசிரியரின் முகத்தில் இருக்கும் புன்னகை மாணவர்களின் மனத்தில் நம்பிக்கையை உருவாக்கும்.

எப்போதும் கடுமையான முகத்துடனும், எரிச்சலுடனும் வகுப்பறையை அணுகும் ஆசிரியரிடம் மாணவர்கள் இயல்பாக நெருங்க மாட்டார்கள்.

ஆனால், அன்பும் புன்னகையும் கொண்ட ஆசிரியரிடம் மாணவர்கள் கேள்வி கேட்கத் தயங்க மாட்டார்கள்.

முகம் மலர்ந்த ஆசிரியர், மாணவர்களின் மனத்தையும் மலரச் செய்கிறார்.

8.“கொள்வோன் கொள்வகை அறிந்து” – மாணவரின் கற்றல் திறனை அறிதல்

இந்த வரி நவீனக் கல்வியியலின் முக்கியமான உளவியல் கோட்பாடுகளோடு ஒத்துப்போகிறது.

ஒரு ஆசிரியர், தாம் என்ன கற்பிக்க வேண்டும் என்பதைக் காட்டிலும், யாருக்குக் கற்பிக்கிறோம் என்பதையும் அறிந்திருக்க வேண்டும்.

ஒரே வகுப்பில் இருக்கும் அனைத்து மாணவர்களும் ஒரே திறனையும், ஒரே கற்றல் வேகத்தையும் கொண்டிருக்க மாட்டார்கள்.

ஒருவருக்கு ஒரு கருத்து உடனடியாகப் புரியலாம். மற்றொருவருக்கு அதே கருத்தைப் புரிந்துகொள்ள கூடுதல் விளக்கம் தேவைப்படலாம்.

எனவே, “இன்றைய பாடத்தை எப்படியாவது முடித்துவிட வேண்டும்” என்பது ஆசிரியரின் குறிக்கோளாக இருக்கக் கூடாது.

அதற்குப் பதிலாக, “இன்றைய பாடம் எத்தனை மாணவர்களின் உள்ளத்தில் உண்மையாகப் பதிந்துள்ளது?” என்பதே ஆசிரியரின் சிந்தனையாக இருக்க வேண்டும்.

9.“அவன் உளங்கொள” – மாணவனின் உள்ளம் ஏற்றுக்கொள்ளும் வகையில் கற்பித்தல்

ஒரு கருத்தை ஆசிரியர் கூறிவிட்டார் என்பதற்காகக் கற்றல் நிகழ்ந்துவிட்டது என்று கூற முடியாது.

ஆசிரியர் சொல்வது மாணவனின் உள்ளத்தில் பதியும்போதுதான் உண்மையான கற்றல் நிகழ்கிறது.

எனவே, மாணவனின் வயது, முன் அறிவு, ஆர்வம், திறன், கற்றல் வேகம், புரிதல் நிலை ஆகியவற்றை அறிந்து, அதற்கேற்ற கற்பித்தல் உத்திகளைப் பயன்படுத்த வேண்டும்.

ஒரே முறையில் எல்லோருக்கும் கற்பிப்பது எப்போதும் சிறந்த முறையாக இருக்காது.

கதை, படம், செய்முறை, விளையாட்டு, விவாதம், கேள்வி–பதில், குழு செயல்பாடு, தொழில்நுட்பம், திட்டப்பணி போன்ற பல்வேறு உத்திகளைப் பயன்படுத்தி மாணவர்களின் உள்ளம் ஏற்றுக்கொள்ளும் வகையில் பாடத்தை எடுத்துச் செல்ல வேண்டும்.

கற்பித்தலின் வெற்றி, ஆசிரியர் எவ்வளவு பேசினார் என்பதில் இல்லை; மாணவர் எவ்வளவு புரிந்துகொண்டார் என்பதில்தான் உள்ளது.

10.“கோட்டமில் மனத்தின் நூல் கொடுத்தென்பர்” – தெளிந்த மனத்துடன் கற்பித்தல்

நன்னூல் இறுதியாக ஆசிரியரின் மனநிலையைப் பற்றிப் பேசுகிறது.

“கோட்டமில் மனம்” என்பது வளைவு, சாய்வு, மாறுபாடு போன்றவற்றற்ற தெளிந்த மற்றும் நேர்மையான மனநிலையை குறிக்கிறது.

ஒரு ஆசிரியர் வகுப்பறைக்குள் நுழையும் போது, தமது தனிப்பட்ட கவலைகள், கோபம், விரக்தி, மனக்கசப்பு போன்றவற்றை இயன்றவரை வகுப்பறைக்கு வெளியே வைத்துவிட வேண்டும்.

வாழ்க்கையில் ஆசிரியருக்கும் பிரச்சினைகள் இருக்கலாம். உடல்நலக் குறைபாடுகள் இருக்கலாம். குடும்பச் சிக்கல்கள் இருக்கலாம். மன அழுத்தங்கள் இருக்கலாம்.

ஆனால் வகுப்பறைக்குள் நுழையும் அந்த நேரத்தில், மாணவர்களுக்குக் கல்வியைச் சிறப்பாக வழங்க வேண்டும் என்ற உயர்ந்த பொறுப்புணர்வு முன்னிலையில் இருக்க வேண்டும்.

ஆசிரியரின் மனநிலை மாணவர்களையும் பாதிக்கும்.

அமைதியான ஆசிரியர் அமைதியான வகுப்பறையை உருவாக்குகிறார்.

மகிழ்ச்சியான ஆசிரியர் மகிழ்ச்சியான கற்றல் சூழலை உருவாக்குகிறார்.

அன்பான ஆசிரியர் அன்பை கற்றுத்தருகிறார்.

எனவே, ஆசிரியரின் மனமே அவரது முதல் கற்பித்தல் கருவி.

நன்னூல் காட்டும் நல்லாசிரியரின் பத்து கட்டளைகள்

1.ஈதல் – அறிவை மனமுவந்து வழங்குதல்.

2.காலம் – குறித்த நேரத்தை மதித்தல்.

3.இடம் – தூய்மையான, கற்றலுக்கு ஏற்ற சூழலை உருவாக்குதல்.

4.தயாரிப்பு – கற்பிக்க வேண்டிய பொருளை முன்கூட்டியே உள்ளத்தில் தெளிவாக அமைத்தல்.

5.நிதானம் – அவசரப்படாமல் கற்பித்தல்.

6.பொறுமை – கோபமின்றி மாணவர்களை வழிநடத்துதல்.

7.விருப்பம் – கற்பித்தலை ஓர் அறப்பணியாக விரும்பிச் செய்தல்.

8.மலர்ச்சி – புன்னகையுடனும் அன்புடனும் மாணவர்களை அணுகுதல்.

9.உளவியல் புரிதல் – மாணவரின் கற்றல் திறனையும் ஏற்றுக்கொள்ளும் முறையையும் அறிதல்.

10.தெளிந்த மனம் – தனிப்பட்ட கவலைகளைத் தாண்டி முழு மனதுடன் கற்பித்தல்.

காலத்தைக் கடந்த ஆசிரியர் இலக்கணம்

பவணந்தி முனிவர் கூறிய இந்த ஆசிரியர் இலக்கணம், ஒரு குறிப்பிட்ட காலத்திற்குரியது அல்ல.

அன்றைய காலத்தில் ஆசிரியர் மரத்தடியில் அமர்ந்து கற்பித்திருக்கலாம். இன்று அவர் நவீன வகுப்பறையில் நின்று கற்பிக்கலாம். நாளை செயற்கை நுண்ணறிவு, மெய்நிகர் உலகம், புதிய தொழில்நுட்பங்கள் ஆகியவற்றின் உதவியுடன் கற்பிக்கலாம்.

கருவிகள் மாறலாம்; ஆனால் ஆசிரியரின் அடிப்படைப் பண்புகள் மாறக்கூடாது.

எத்தனை தொழில்நுட்பங்கள் வந்தாலும், மாணவரின் மனதைப் புரிந்துகொள்ளும் மனிதநேயம், பொறுமை, அன்பு, புன்னகை, அர்ப்பணிப்பு, அறிவைப் பகிரும் மனம் ஆகியவற்றை எந்த இயந்திரமும் முழுமையாக மாற்ற முடியாது.

ஒரு நல்ல ஆசிரியர் பாடத்தை மட்டும் கற்பிப்பதில்லை, அவர் கற்றுக்கொள்ளும் முறையைக் கற்றுத்தருகிறார்.

அவர் அறிவை மட்டும் வழங்குவதில்லை, அவர் சிந்திக்கவும், கேள்வி கேட்கவும், புரிந்துகொள்ளவும், வாழ்வை எதிர்கொள்ளவும் மாணவர்களைத் தயார்படுத்துகிறார்.

அதனால்தான் ஆசிரியர் ஒரு தொழிலாளி அல்ல; அவர் ஒரு அறிவுப் பணியாளர், வழிகாட்டி, பண்பாட்டைத் தொடர்ந்து எடுத்துச் செல்லும் பொறுப்பாளர், எதிர்காலத்தை உருவாக்குபவர்.

▪️நிறைவுரை

“சொல்லுக சொல்லைப் பிறிதோர்சொல் அச்சொல்லை

வெல்லுஞ்சொல் இன்மையறிந்து”

என்று திருவள்ளுவர் கூறுவது போல, பவணந்தி முனிவர் கூறிய இந்த ஆசிரியர் இலக்கணத்தைவிடச் சிறப்பாக ஒரு நல்லாசிரியரின் கற்பித்தல் முறையைச் சுருக்கிக் கூறுவது எளிதல்ல.

ஈதல், நிதானம், பொறுமை, விருப்பம், முகமலர்ச்சி, மாணவர் உளவியல் புரிதல், தனித்திறனை மதித்தல், தெளிந்த மனம் — இவை அனைத்தும் இணைந்தால்தான் முழுமையான கற்றல்–கற்பித்தல் நிகழ்வு உருவாகிறது.

எனவே, ஒவ்வொரு ஆசிரியரும் இந்த பத்து நெறிகளையும் தமது மனதில் நிலைநிறுத்தி, வகுப்பறைச் செயல்பாட்டில் நடைமுறைப்படுத்தினால், அவர் ஒரு பாடத்தை நடத்தும் ஆசிரியராக மட்டுமல்லாமல், மாணவர்களின் வாழ்க்கையை வடிவமைக்கும் நல்லாசிரியராக உயர்வார்.

நன்னூல் கூறும் இந்தப் பத்து நெறிகளும் பழமையானவை அல்ல; அவை என்றும் புதுமையானவை.

காலம் மாறினாலும், கற்பித்தல் கருவிகள் மாறினாலும், கல்வியின் வடிவம் மாறினாலும், மாணவனைப் புரிந்துகொண்டு அன்புடன் கற்பிக்கும் நல்லாசிரியரின் தேவை என்றும் மாறாது.

𝟭𝟬

நன்னூல் பொதுப்பாயிரம்

மாணாக்கரது வரலாறு

பவணந்தி முனிவர் இயற்றிய நன்னூல், தமிழ் இலக்கணத்தின் சிறப்புமிக்க நூலாகும். அதன் பொதுப்பாயிரத்தில், ஆசிரியர்–மாணாக்கர் தொடர்பு, கற்றலின் இயல்பு, மாணாக்கரின் பண்புகள் போன்றவை நுட்பமாக எடுத்துரைக்கப்படுகின்றன.

மாணாக்கர்களை வெறும் மதிப்பெண் அல்லது அறிவுத்திறன் அடிப்படையில் வகைப்படுத்தாமல், அவர்கள் எவ்வாறு கற்கிறார்கள், கற்றதை எவ்வாறு உள்வாங்குகிறார்கள், நினைவில் எவ்வாறு நிலைநிறுத்துகிறார்கள், சிந்தனையில் எவ்வாறு பயன்படுத்துகிறார்கள் என்பவற்றின் அடிப்படையில் பவணந்தி முனிவர் மூன்று வகைகளாக எடுத்துக்காட்டுகிறார்.

நன்னூல் நூற்பா – 38

"அன்னம் ஆவே மண்ணொடு கிளியே

இல்லிக் குடம் ஆடு எருமை நெய்யரி

அன்னர் தலைஇடை கடைமாணாக்கர்.”

இந்த நூற்பாவில், மாணாக்கர்கள் தலைமாணாக்கர், இடைமாணாக்கர், கடைமாணாக்கர் என மூன்று வகைப்படுத்தப்படுகின்றனர். ஒவ்வொரு வகையினரின் கற்றல் தன்மையையும் விளக்குவதற்கு இயற்கையிலிருந்தும் அன்றாட வாழ்விலிருந்தும் எளிய உவமைகள் பயன்படுத்தப்படுகின்றன.

1.தலைமாணாக்கர்

தலைமாணாக்கர் என்பவர் ஆசிரியர் கற்பிக்கும் செய்தியை நுண்ணறிவுடன் உள்வாங்கி, தேவையானதைத் தேர்ந்தெடுத்து, சிந்தித்து, தமக்குள் நிலைநிறுத்திக் கொள்பவர்.

1.1 அன்னம்

பால்–நீர் கலந்திருந்தாலும், அன்னம் பாலை மட்டும் பிரித்தெடுத்து அருந்தும் என்ற மரபுவழி உவமையைப் போல, தலைமாணாக்கர் ஆசிரியர் வழங்கும் கருத்துகளில் இருந்து தேவையானதும் பயனுள்ளதுமான கருத்துகளைத் தேர்ந்தெடுத்து கற்றுக்கொள்கிறார்.

அவர் கேட்ட அனைத்தையும் அப்படியே மனப்பாடம் செய்வதில்லை.

“இதில் முக்கியமானது எது?” “இதை எவ்வாறு புரிந்துகொள்வது?” “இதை எங்கே பயன்படுத்தலாம்?” என்று சிந்திக்கிறார்.

1.2 ஆ – பசு

பசு புல்லை உண்ட பின்னர் அமைதியாக அமர்ந்து அசைபோட்டு அதைச் செரிப்பதைப் போல, தலைமாணாக்கர் ஆசிரியர் கற்பித்தவற்றைக் கவனமாகக் கேட்டு, பின்னர் அவற்றை மீண்டும் நினைவுகூர்ந்து, சிந்தித்து, செரித்து, ஆழமாகப் புரிந்துகொள்கிறார்.

இத்தகைய மாணக்கர் வகுப்பறைக் கற்றல் வகுப்பறையோடு முடிவதில்லை.

கேட்டல் → சிந்தித்தல் → மீள்பார்த்தல் → புரிதல் → பயன்பாடு என்ற தொடர்ச்சியான கற்றல் நிகழ்கிறது.

2.இடைமாணாக்கர்

இடைமாணாக்கர், ஆசிரியரின் வழிகாட்டுதல், மீள்பயிற்சி, ஊக்கம் மற்றும் தொடர்ந்து மேற்கொள்ளப்படும் முயற்சி ஆகியவற்றின் மூலம் சிறப்பாகக் கற்றுக்கொள்ளக்கூடியவர்.

2.1 மண் – நிலம்

நிலம் தானாகவே விளைச்சலை வழங்காது. அதை உழுது, விதைத்து, நீரிட்டு, பராமரித்தால் நல்ல விளைச்சலைத் தரும்.

அதைப் போலவே, சில மாணாக்கர்களிடம் திறன் இருக்கிறது; ஆனால் அந்தத் திறனை வெளிக்கொணர ஆசிரியரின் தொடர்ச்சியான வழிகாட்டுதல் தேவைப்படுகிறது.

ஒருமுறை கூறினால் புரிந்துகொள்ளாமல் இருக்கலாம். ஆனால் மீண்டும் விளக்கி, எடுத்துக்காட்டி, பயிற்சி அளித்து, ஊக்குவித்தால் அவர்கள் நல்ல முன்னேற்றத்தை அடைய முடியும்.

2.2 கிளி

கிளி கேட்டதை அப்படியே திரும்பச் சொல்வதைப் போல, சில மாணாக்கர்கள் ஆசிரியர் கூறியதை அப்படியே நினைவில் வைத்து மீண்டும் கூறுவதில் சிறந்து விளங்குவர்.

ஆனால் அவர்கள் கற்றதைத் தங்கள் சொந்த சிந்தனையுடன் இணைத்து விளக்குவதிலும், புதிய சூழலில் பயன்படுத்துவதிலும் சிரமப்படலாம்.

இதனால், இவர்களின் கற்றலை “நினைவுகூர்தல்” என்பதிலிருந்து “புரிதல் மற்றும் பயன்பாடு” நோக்கி ஆசிரியர் வளர்த்துச் செல்ல வேண்டும்.

3.கடைமாணாக்கர்

கடைமாணாக்கர் என்பவர் கற்றலில் அதிகமான வழிகாட்டுதல், மீள்பயிற்சி, கவனம் மற்றும் தனிப்பட்ட ஆதரவு தேவைப்படும் மாணாக்கரைக் குறிக்கும்.

இது மாணக்கரை நிரந்தரமாகக் குறைத்து மதிப்பிடும் வகைப்பாடு அல்ல. மாறாக, அவருடைய கற்றல் முறையில் உள்ள சிரமத்தை ஆசிரியர் அடையாளம் கண்டு, அதற்கேற்ற கற்பித்தலை வழங்க வேண்டும் என்பதற்கான ஒரு பழமையான கல்வியியல் பார்வையாக இதைப் புரிந்துகொள்ளலாம்.

3.1 இல்லிக் குடம் – ஓட்டைப் பானை

ஓட்டையுள்ள குடத்தில் எவ்வளவு தண்ணீர் ஊற்றினாலும் அது தங்காமல் வெளியேறிவிடும்.

அதைப் போல, ஆசிரியர் தெளிவாகக் கற்பித்தாலும், சில மாணக்கர்கள் மறதி, கவனக்குறைவு அல்லது தொடர்ச்சியான பயிற்சியின்மை காரணமாகக் கற்றதை மனதில் நிலைநிறுத்த முடியாமல் இருக்கலாம்.

இவர்களுக்கு மீண்டும் மீண்டும் நினைவூட்டல், சிறு பகுதிகளாகக் கற்பித்தல் மற்றும் தொடர்ந்து பயிற்சி அளித்தல் அவசியம்.

3.2 ஆடு

ஆடு ஒரு செடியின் இலைகளை முழுமையாக உண்ணாமல், அடுத்த செடிக்குத் தாவித் தாவி மேய்வதைப் போல, சில மாணக்கர்கள் ஒரு கருத்தை முழுமையாகப் புரிந்துகொள்வதற்கு முன்பே அடுத்த கருத்திற்குச் சென்று விடுகின்றனர்.

ஒரு ஆசிரியரிடம் கேட்டு தெளிவு பெறுவதற்குப் பதிலாக, பல இடங்களில் இருந்து சிறுசிறு தகவல்களைப் பெறுவதால், அவர்களின் அறிவு பரந்ததாகத் தோன்றினாலும் ஆழமான புரிதல் இல்லாமல் போகலாம்.

3.3 எருமை

தெளிந்த நீரில் இறங்கி அதைக் கலக்கி சேறாக்கிவிட்டு குடிக்கும் எருமையைப் போன்ற உவமை இங்கு பயன்படுத்தப்படுகிறது.

ஆசிரியர் தெளிவாகக் கூறிய கருத்தையே மாணக்கர் தவறாகப் புரிந்துகொண்டு, தேவையற்ற குழப்பத்தை ஏற்படுத்திக் கொள்ளும் நிலை இதன் மூலம் சுட்டப்படுகிறது.

இத்தகைய மாணாக்கர்களிடம் ஆசிரியர்,

“என்ன புரிந்துகொண்டாய்?” என்று கேட்டு, அவர்களின் புரிதலை அறிந்து, தவறான புரிதலைச் சரிசெய்ய வேண்டும்.

3.4 நெய்யரி – வடிகட்டி

ஒரு வடிகட்டி நல்ல திரவத்தை வெளியே விட்டுவிட்டு, தேவையற்ற சக்கையை மட்டும் தக்கவைத்துக் கொள்வதைப் போல, சில மாணவர்கள் ஆசிரியர் கூறியவற்றில் முக்கியமான கருத்துகளை மறந்துவிட்டு, முக்கியமற்ற தகவல்களை மட்டும் நினைவில் வைத்துக் கொள்கின்றனர்.

இவர்களுக்கு முக்கியக் கருத்தை அடையாளம் காணுதல், குறிப்பெடுத்தல், தொகுத்தல், மீள்பார்த்தல் போன்ற கற்றல் உத்திகள் பயனுள்ளதாக இருக்கும்.

கற்றுக்கொள்ள வேண்டிய கல்வியியல் செய்தி

நன்னூல் காட்டும் இந்த மாணாக்கர் வகைப்பாடு, இன்றைய கல்வியிலும் சிந்திக்கத் தூண்டும் ஒரு முக்கியமான கருத்தை முன்வைக்கிறது:

எல்லா மாணாக்கர்களும் ஒரே விதமாகக் கற்கவில்லை.

ஒருவர் விரைவாகப் புரிந்துகொள்வார்.

ஒருவருக்கு மீண்டும் விளக்கம் தேவைப்படும்.

ஒருவர் கேட்டதை அப்படியே நினைவில் வைத்திருப்பார்.

மற்றொருவர் அனுபவத்தின் மூலம் சிறப்பாகக் கற்றுக்கொள்வார்.

எனவே, நல்ல ஆசிரியர் “இந்த மாணக்கர் ஏன் கற்கவில்லை?” என்று மட்டும் கேட்பதில்லை.

அதற்குப் பதிலாக,

“இந்த மாணவன் எவ்வாறு கற்கிறான்?”

“அவனுக்கு என்ன வகையான ஆதரவு தேவை?”

“எந்த முறையில் கற்பித்தால் அவன் புரிந்துகொள்வான்?”

என்று சிந்திக்கிறார்.

இதுவே மாணக்கரைமதிப்பெண் மூலம் மதிப்பிடுவதிலிருந்து, மாணாக்கரின் கற்றல் பயணத்தைப் புரிந்துகொள்ளும் கல்வி நோக்கிற்கு நம்மை அழைத்துச் செல்கிறது.

மாணாக்கரின் நிலையை அறிதல் — நல்ல ஆசிரியரின் தொடக்கம்.

அவனுடைய நிலைக்கு ஏற்ப கற்பித்தல் — சிறந்த ஆசிரியரின் திறமை.

அவனைத் தன்னால் கற்கக்கூடியவனாக மாற்றுதல் — கல்வியின் உயர்ந்த இலக்கு.

𝟭𝟬

மாணாக்கர் பாடம் கேட்டலின் வரலாறு — விரிவான சுருக்கம்

நன்னூல் 40-ஆம் நூற்பா, ஒரு நல்ல மாணாக்கன் ஆசிரியரிடம் எவ்வாறு பாடம் கேட்க வேண்டும் என்பதை மிக நுட்பமாகவும் அழகாகவும் விளக்குகிறது. பவணந்தி முனிவர், பாடம் கேட்பது என்பது வெறுமனே ஆசிரியர் கூறுவதைச் செவியால் கேட்பது மட்டுமல்ல; அதற்கு நேரம், ஒழுக்கம், பணிவு, மரியாதை, ஆர்வம், கவனம், நினைவில் பதித்தல் மற்றும் பயிற்சி ஆகிய பல பண்புகள் தேவை என்பதை எடுத்துரைக்கிறார்.

𝟭.ஈதலும் கோடலும்

ஆசிரியர் தன்னிடம் உள்ள அறிவை எந்தவித எதிர்பார்ப்புமின்றி மாணவர்களுக்கு வழங்குவது “ஈதல்” எனப்படுகிறது. அதைப் போல, மாணாக்கன் அந்த அறிவை மனமுவந்து பெற்றுக்கொள்வது “கோடல்” எனப்படுகிறது.

இதன் மூலம் ஆசிரியர் அறிவை வழங்கும் வள்ளலாகவும், மாணாக்கன் அறிவைப் பெற்றுக்கொள்ளும் ஆர்வமுள்ளவராகவும் காட்டப்படுகிறார். ஆசிரியரின் அறிவு வழங்கும் மனப்பான்மைக்கும் மாணாக்கனின் அறிவைப் பெறும் மனப்பான்மைக்கும் இடையே ஒரு அழகான தொடர்பை பவணந்தி முனிவர் உருவாக்குகிறார்.

𝟮.நேரம் மற்றும் மரியாதை

“பொழுதோடு சென்று” என்பதன் மூலம் மாணாக்கன் குறித்த நேரத்தில் ஆசிரியரிடம் சென்று பாடம் கேட்க வேண்டும் என்கிறார். நேரம் காத்தல் என்பது மாணவரின் பொறுப்புணர்வையும் ஒழுக்கத்தையும் வெளிப்படுத்துகிறது.

“வழிபடல் முனியான்” என்பதன் மூலம் ஆசிரியரை மரியாதையுடனும் மகிழ்ச்சியுடனும் அணுக வேண்டும் என்று கூறுகிறார். ஆசிரியரை மதிப்பது என்பது அறிவை மதிப்பதற்குச் சமமானதாகும்.

𝟯.நல்ல குணமும் ஆசிரியரின் குறிப்பை உணர்தலும்

“குணத்தொடு பழகி” என்பதன் மூலம் மாணாக்கன் அன்பு, பணிவு, மரியாதை, நல்லொழுக்கம் ஆகியவற்றுடன் ஆசிரியரிடம் பழக வேண்டும் என்கிறார்.

“அவன் குறிப்பில் சார்ந்து” என்பது இன்னும் நுட்பமான கருத்தைக் கூறுகிறது. ஆசிரியர் வெளிப்படையாகக் கூறும் சொற்களை மட்டும் அல்லாமல், அவரது மனநிலை மற்றும் உள்ளக்குறிப்பையும் புரிந்துகொண்டு அதற்கேற்ப நடந்து கொள்ளும் நுண்ணறிவு மாணாக்கனிடம் இருக்க வேண்டும்.

𝟰.ஒழுக்கத்துடன் பாடம் கேட்டல்

“இருஎன இருந்து சொல்லெனச் சொல்லிப்” என்பதன் மூலம் ஆசிரியர் கூறும் ஒழுங்கைப் பின்பற்ற வேண்டும் என்கிறார். ஆசிரியர் “இரு” என்றால் அமைதியாக அமர்ந்து கேட்க வேண்டும்; “சொல்” என்றால் மட்டுமே பேச வேண்டும்.

இதன் அடிப்படை நோக்கம் மாணவரை அடக்குவது அல்ல; வகுப்பறையில் கற்றல் தடையின்றி நடைபெறுவதற்கான ஒழுக்கத்தை உருவாக்குவதாகும்.

𝟱.அறிவைப் பெறுவதில் அறிவுப் பசி

“பருகுவன் அன்ன ஆர்வத்தன் ஆகிச்” என்பது மிகச் சிறந்த உவமை.

பல நாட்களாக உணவும் நீரும் இல்லாமல் இருக்கும் ஒருவர் உணவையும் நீரையும் எவ்வளவு ஆர்வத்துடன் பெற்றுக்கொள்வாரோ, அதுபோல மாணாக்கன் ஆசிரியர் வழங்கும் அறிவை அறிவுப் பசியுடனும் மிகுந்த ஆர்வத்துடனும் பெற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.

கல்வியில் உண்மையான முன்னேற்றம் ஏற்பட வேண்டுமெனில், மாணவனுக்குள் “இன்னும் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும்” என்ற ஆவல் இருக்க வேண்டும்.

𝟲.கவனச்சிதறல் இல்லாமல் கேட்பது

“சித்திரப் பாவையின் அத்தகவு அடங்கிச்” என்று கூறும்போது, ஓவியத்தில் வரையப்பட்ட பாவை எவ்வாறு அசைவின்றி இருக்குமோ, அதுபோல மாணாக்கன் ஆசிரியர் பாடம் நடத்தும்போது கவனச்சிதறல் இல்லாமல் இருக்க வேண்டும் என்கிறார்.

இது உடல் அமைதியை மட்டுமல்லாமல் மன அமைதியையும் ஒருமுகக் கவனத்தையும் குறிக்கிறது.

𝟳.செவி அறிவின் வாயிலாகவும் நெஞ்சு அறிவின் களமாகவும்

“செவி வாயாக நெஞ்சு களனாக” என்பது நூற்பாவின் மிக அழகான கருத்தாகும்.

உணவு வாயின் வழியாக உடலுக்குள் சென்று பசியைப் போக்குவது போல, ஆசிரியர் கூறும் அறிவு செவி வழியாகச் சென்று நெஞ்சில் பதிந்து அறிவுப் பசியைப் போக்க வேண்டும்.

இதனால் கேட்பது மட்டுமே கற்றல் அல்ல என்பது தெளிவாகிறது. கேட்டதைப் புரிந்துகொண்டு, மனதில் பதியச் செய்து, அறிவாக மாற்ற வேண்டும்.

𝟴.கேட்டதை மறக்காமல் உள்ளத்தில் பதித்தல்

“கேட்டவை கேட்டவை விடாது உளத்து அமைத்துப்” என்பதன் மூலம் ஆசிரியர் கூறும் கருத்துகளை மறந்துவிடாமல் உள்ளத்தில் பதியச் செய்ய வேண்டும் என்கிறார்.

கேட்ட பிறகு மீள்பார்வை, சிந்தனை, பயிற்சி ஆகியவற்றின் மூலம் அந்த அறிவை நிலைநிறுத்த வேண்டும். ஒரு நல்ல மாணவன் புதிய கருத்தைக் கற்றுக்கொள்வதோடு நின்றுவிடாமல், கற்றதை மீண்டும் நினைவுகூர்ந்து பயன்படுத்தவும் வேண்டும்.

𝟵.வகுப்பறை ஒழுக்கத்தை மதித்தல்

இறுதியாக, “போவெனப் போதல்” என்று கூறுகிறார். ஆசிரியர் பாடம் முடிந்ததாக அறிவித்து செல்லச் சொன்ன பிறகே மாணாக்கன் செல்ல வேண்டும் என்பதே இதன் கருத்து.

இன்றைய காலத்தில் இதை அப்படியே நடைமுறைப்படுத்த வேண்டிய அவசியம் இல்லாவிட்டாலும், அதன் அடிப்படையான வகுப்பறை ஒழுக்கம், ஆசிரியரின் நேரத்தை மதித்தல், பொறுப்புணர்வு போன்ற பண்புகள் இன்றும் பொருந்துகின்றன.

𝟭𝟬.இன்றைய மாணவர்களுக்கான செய்தி

காலம் மாறியுள்ளது. கற்றல் முறைகள் மாறியுள்ளன. தொழில்நுட்பம் வகுப்பறைக்குள் வந்துள்ளது. ஆசிரியர்–மாணவர் உறவும் புதிய பரிமாணங்களைப் பெற்றுள்ளது. இருந்தாலும், ஒரு நல்ல மாணாக்கனுக்குத் தேவையான அடிப்படைப் பண்புகள் மாறவில்லை.

நேரம் காத்தல், ஆசிரியரை மதித்தல், நல்ல குணத்துடன் பழகுதல், கவனமாகக் கேட்டல், அறிவைப் பெறுவதில் ஆர்வம் காட்டுதல், கேள்வி எழுப்புதல், கேட்டதைச் சிந்தித்தல், நினைவில் பதித்தல், மீள்பார்வை செய்தல் மற்றும் கற்றதை நடைமுறையில் பயன்படுத்துதல் ஆகியவை எந்தக் காலத்திலும் சிறந்த மாணவனின் அடையாளங்களாகும்.

𝟭𝟭.மையக் கருத்து

நன்னூல் 40-ஆம் நூற்பா, “ஒரு மாணவன் எவ்வாறு பாடம் கேட்க வேண்டும்?” என்ற கேள்விக்கு வழங்கப்பட்ட விரிவான கல்வி இலக்கணமாகும்.

ஆசிரியர் அறிவை வழங்கும் “ஈதல்” செய்பவர்; மாணாக்கன் அதை ஆர்வத்துடன் ஏற்றுக்கொள்ளும் “கோடல்” செய்பவர். ஆசிரியரின் அறிவு செவி வழியாக மாணவனின் நெஞ்சை அடைந்து, அங்கே பதிந்து, சிந்தனையாகவும் அறிவாகவும் மாற வேண்டும்.

எனவே, ஒரு நல்ல மாணாக்கன் என்பது பாடத்தை மட்டும் கேட்பவன் அல்ல; பாடத்தை ஆர்வத்துடன் ஏற்று, கவனமாகப் புரிந்து, உள்ளத்தில் பதித்து, தொடர்ந்து பயிற்சி செய்து, வாழ்க்கையில் பயன்படுத்துபவன்.

இதுவே பவணந்தி முனிவர் நன்னூல் 40-ஆம் நூற்பாவின் வழியாக நமக்குத் தரும் காலத்தைக் கடந்த கல்விச் செய்தியாகும்.